Punt. Uit. Basta.

En hierbij verklaar ik de iederjaarterugkerendestressenhardwerkenperiode die iedereen in de accountancy zal herkennen voor gesloten.
Alle jaarrekening van 2009 zijn gereed, alle 27 kwartaalaangiften omzetbelasting zijn ingediend en ik ben er klaar mee.
Tussen deze werkzaamheden door zorgde ik voor mijn kinderen, luisterde ik 388 keer naar Adele's 21, liep ik hard, deed ik marginaal het huishouden, kookte, kreeg te horen dat oudste hoogbegaafd is, stortte ik me op alle literatuur over dat onderwerp die ik kon vinden en rende van het ene sociale evenement naar het andere, met als hoogtepunt Pampus.
Een mens zou van minder voor pampus liggen, niet dan?
Dus nu geef ik mezelf vrij. Misschien dat ik eindelijk dat rokje naai voor jongste. Misschien dat ik de was wegstrijk. Misschien ga ik op bank liggen kijken naar William&Kate.
Kweetutnogniet.
Wat een fijn gevoel...

Op (en later voor) Pampus

Gisteren vierde ik een heel bijzonder jubileum met bijzondere vriendinnen. Allemaal vrouwen die, hoe toevallig, een zoon of dochter van negen hebben. Tien jaar geleden leerden we elkaar online kennen via een zwangerschapsforum. Eerst aarzelde ik nog of ik mee zou doen. Zouden ze wel op mij zitten te wachten? Ik sprong in het diepe en meldde me aan voor een lunch in Utrecht. En wat ben ik blij dat ik die sprong waagde. Het leverde me een fantastische vriendschap op met geweldige vrouwen die stuk voor stuk anders in het leven staan. We steunden elkaar door zwangerschapskwaaltjes, bevallingen, nachtvoedingen en poepluiers heen. Later kwam het accent meer op onszelf te liggen. De moeilijke en de leuke dingen van het leven, ze kwamen allemaal langs. En straks breekt er weer een nieuwe fase aan en zullen we elkaar door de puberteit van onze kroost heenslepen. Inmiddels profiteren onze kinderen ook van de vriendschap van hun moeders. Zij mochten mee naar Pampus en naar het strand en sloten vriendschappen, hopelijk ook voor het leven. Klik even naar Novy voor meer foto's, blijkbaar vindt blogspot dat ik er hier niet nog meer kan plaatsen...

Mission Impossible

'Welkom terug schat,' zei man toen ik meedeelde dat ik niet verder ga met de Skinny Bitch-levenstijl.
Ruim twee weken hield ik het vol.
Dronk geen koffie.
At geen vlees.
At geen zuivel.
En at niets maar dan ook niets met geraffineerde suiker erin.
De eerste dagen waren zwaar, daarna werd het makkelijker.
Maar om nou te zeggen dat ik me fit voelde.
Nee. Verre van. Ik voel me nog steeds slap als een natte dweil.
En ineens zat ik op een bankje in de zon en dacht: 'Wil ik dit voor de rest van leven?'
'NEEEEE,' schreeuwde iets in me.
Dus ik geef het op.
Of eigenlijk half.
Ik eet nog steeds vegetarisch.
Ik drink alleen cafeïnevrije koffie en dan maar 3x per dag.
Ik drink alleen nog biologische melk en eet verder ook zo veel mogelijk biologisch.
Ik blijf geraffineerde producten mijden.
Ik blijf etiketten lezen om te zien wat voor rommel erin zit.
Maar compleet leven op groenten, fruit, brood, pasta en rijst dat wil ik niet.
Zelfs niet voor een fit en reteslank lijf.
En nu ga ik een cappuccino maken!

Skinny Bitch

Dit weekend las ik 'Skinny Bitch' van Rory Freedman en Kim Barnouin.
Bij de titel zou je denken aan chicklit maar in werkelijkheid gaat het over voedsel en dan vooral de ingrediënten van voedsel dat wij met z'n allen als gezond en veilig beschouwen.
Kort gezegd worden er aan doodnormale produkten veel ingrediënten toegevoegd. Om het bijvoorbeeld de smaak, textuur of houdbaarheid te verbeteren.
Maar wat eten we nu eigenlijk? Er ging een wereld voor me open.

Ik zal u niet vervelen met alle details maar om (niet ernstige) gezondheidsredenen besloot ik het eens te gaan proberen.
Vanaf afgelopen zondag eet ik geen vlees, zuivel of suiker meer. En drink ik geen koffie.
'Dan blijft er toch niets over?', hoor ik u denken.
Dat valt nog mee, er zijn these days legio vervangers voor vlees en zuivel te vinden. En hoewel ze lang niet allemaal even smakelijk zijn, is het best leuk om uit te zoeken welke merken/produkten me wel smaken.
Zo smaakt de 'sojamelk machiato' met een beetje fantasie net als koffie. Wel zoeter omdat ik zelf mijn koffie alleen met melk drink, o nee, drónk, maar daar zal ik wel aan wennen.
Verder uiteraard veel groenten, fruit, noten en volkoren produkten.
Zo mag je bijvoorbeeld ook chips! Zolang het maar biologische chips is, zonder transvetten en al dat soort shit.

Beloning voor dit alles is een gezond en bovendien slank lijf. Die titel heeft het boek tenslotte niet voor niets gekregen.
Ik ben benieuwd. Ik probeer het een tijdje en wie weet ben ik straks fit, vol energie en reteslank.
Wie wil dat nu niet?

Lekker, lekker, lekker

Wat is het toch jammer dat het na het weekend zonder twijfel weer maandag wordt.
Zeker als je zo'n heerlijk weekend hebt gehad.
Zaterdag ging ik met manlief naar de sauna.
De meisjes naar opa&oma voor een logeerpartijtje en hop, door naar Veenendaal.
Het was zálig. De sauna's, de hammam en vooral het weer.
Ik lag in mijn blote kont in de zon.
Nee, visualiseert u dat maar niet...
Op zondagochtend lagen we lekker loom op bed.
Hoe gezellig ik het ook vind dat onze dochters ieder weekend bij ons in bed kruipen voor tekenfilms, limonade en wat lekkers, het is ook zalig als je eens niet al om 7.00 uur je ogen open hoeft te hebben.
Uit zichzelf gingen mijn ogen op zondagmorgen om 7.13 uur open. Da's toch mooi 13 minuten extra slaap!
Na een uurtje of twee schopte ik man uit bed.
Ik zag namelijk de ideale kans om uit te proberen of ik kon hardlopen met onze hond.
Onze engelse stafford Teuntje is namelijk nogal eh.... enthousiast.
Mocht het echt niet gaan, dan kon ik haar mooi aan man geven.
Geniaal, al zeg ik het zelf.
Dus liep ik mijn 5 km met Teuntje.
Via een heupband aan me vastgemaakt sleurde ze me over het pad.
Ik liep spontaan een nieuw persoonlijk record.
Tegelijkertijd kregen mijn buik en mijn billen een extra work-out door de tegendruk die ik moest geven om te zorgen dat Teuntje mijn tempo aanhield in plaats van het hare.
En nu heb nu ook meer spierpijn dan ooit.
Teuntje mag voortaan met me mee!

Ziet dat er niet gezellig uit?

Weinig

Ik blog weinig these days.
kweetut
Maar qua werk ga ik hartstikke lekker.
Dat u het even weet.
En als taxseason weer over is, vind ik vast ook weer inspiratie voor wat leuke verhaaltjes hier.
Dus.
Wees.
Gerust.

Here comes the sun

We zitten erbij als konijnen in de spreekwoordelijke koplampen.
We knipperen wat en we gniffelen wat.
'Wat is 'ie fel hè?'
'Wat zeg je? Ik hoor niets door dat felle licht!'
Gniffel...

Zowel man als oudste hebben ieder jaar last van een winterdipje. Of een lichte depressie, zo u wilt. Nu weet iedereen tegenwoordig dat een winterdip veroorzaakt wordt door een tekort aan vitamine D.
Man googlede een avondje en kwam tot de volgende conclusie: je kunt zo'n tekort zowel aanvullen door het slikken van vitamine D-supplementen als door een lichttherapielamp.
Zo'n lamp betekent een flinke uitgave. Gelukkig vond man een artikel waarin wordt beweerd dat degenen die opknappen door het slikken van vitamine D ook veel baat hebben bij zo'n lamp.

Een potje vitamine D kost niet zoveel dus toog ik naar de drogist en zette man en dochter strikt op een schema van 2 pilletjes per dag. En verrek, ik merkte verschil. Oudste werd gezelliger en ook man knapte op.

Dus haalde ik mijn hand van de knip over mijn hart en kocht gisteren ook zo'n lamp. Stuurde oudste direct naar de bieb want je moet natuurlijk wel iets te doen hebben als je voor zo'n lamp hangt, nietwaar. Al lezend bracht ze een kwartiertje voor de lamp door.

'Hé mam, aan één kant is de donkere kring onder mijn ogen lichter dan aan de andere kant!'
Ja, 'tuurlijk.
Maar. Nee. Echt.
Aan de kant waar de lamp stond is de kring onder haar oog een stuk lichter dan onder het andere oog.
Verhip.

Vanmorgen besloot dat ook ik en jongste wel baat zouden hebben bij wat zonlicht en zette de lamp op de ontbijttafel. Na een paar keer flink knipperen waren we gewend aan de bouwlamp zon en aten we rustig ons ontbijt.
Ik ruimde af, liep naar boven en bespeurde een vrolijk gevoel in m'n lijf.
Huh?
Ik was notabene best chagrijnig opgestaan!
Eén of andere goochemerd besloot de lamp 'Happy Life' te dopen en ik moet zeggen, hij lijkt zijn naam eer aan te doen.

En voor wie van u geen driemiljoenwatt op de ontbijttafel kan zetten, heb ik deze:

Om op te vreten!

Rust en regelmaat

Hoewel ik het de afgelopen week heerlijk vond om 's morgen niet te hoeven heuen (haasten) valt er toch ook veel te zeggen voor de regelmaat.
Nu de vakantie er weer op zit en de meiden weer naar school zijn haal ik toch enigzins opgelucht adem en voeg me weer in het keurslijf.
De laatste dag van de maand alweer. Een dag om wat klusjes af te maken.
Wat aangiften afronden, mijn nietzobelangrijke e-mail beantwoorden (de belangrijke krijgen direct mijn aandacht) zodat ik me morgen weer kan wijden aan een nieuwe klus.
Voor het eerst sinds mijn start als zelfstandige loop ik eens redelijk in de pas met het inleverschema.
Als belastingconsulent krijg je van de belastingdienst 13 maanden uitstel voor het inleveren van de aangifte inkomstenbelasting.
Heel fijn van ze, anders zou ik van januari tot 1 april aan een stuk door moeten werken, dag en nacht. En dakanniehè?
Zo reëel zijn ze dan ook wel weer.
Aan dat uitstel zijn wel voorwaarden verbonden: iedere inlevertermijn moet je een vast percentage aangiften inleveren.
Daarbij mag je iets uit te pas lopen maar als je teveel achterloopt, krijg je een vermanende brief van de fiscus.
Als je de volgende termijn niet alsnog je achterstand hebt ingehaald, kan de inspecteur een paar klanten aanwijzen en die aangiften heb je dan maar in te dienen.
Als ook dat niet lukt, kom je op de zwarte lijst en krijg je geen uitstel meer.
Niet alleen voor dat jaar maar gewoon nooit meer.
Als startende ondernemer kon er nog wel eens wakker van liggen.
Want stel, stel, stel dát?
Inmiddels ben ik 5,5 jaar verder en weet ik dat het eigenlijk altijd wel goed komt.
Als ik eens achter loop, zet ik de schouders eronder en haal de achterstand in.
Dit jaar loop ik keurig in de pas en dat geeft toch ook wel een lekker gevoel.
Normaal moesten opa en oma in maart de nodige woensdagen op komen passen om alles af te krijgen. Nu is de woensdag lekker van mij.
Dat heb ik toch maar mooi voor elkaar.

(Bent u op de tweede regel al afgehaakt? Verbaast me niets hoor. Als man over zijn werk begint, begin ik ook direct glazig te kijken.)

Elfjes

Ook in groep 5 leer je leuke dingen.
Vooral als je, net als je moeder, iets met taal hebt.
Dan schrijf je zelf elfjes.
Kleine gedichtjes van, u raadt het al, elf woordjes.
De elfjes die je schrijft zijn stuk voor stuk briljant.
Maar de allerbriljantste plaatst je trotse moeder gewoon op haar blog:

Opschieten
Snel snel
Schoenen jas schooltas
Opschieten snel snel snel
Bel

Bon
Hard gereden
Helemaal niet leuk
Een bon boete bekeuring
Weg

Secret Valentine

En toen lag er zaterdag een pakje op de mat.
Voor mij.
Met de instructie: 'Maandag pas openmaken'.
En dat het maandag valentijn zou zijn, dan wist ik natuurlijk al.
Ik ben tenslotte blond én slim.
Ja dat kan ja.
U begrijpt dat het pakje me het hele weekend aankeek.
'Open me toch, open me toch', leek het te schreeuwen.
Maar ik kan me beheersen hoor.
En stond om 6.58 uur de verpakking er af te rukken.
En wat het een cadeau was het:




Dank je wel, lieve Floor!

Het slachtoffer en de dader

Het slachtoffer:

De dader:

Ze leren leuke dingen in groep 3

Zoek de verschillen

It's tough being a parent

Oudste heeft een boekbespreking.

Door omstandigheden die niet helemaal aan haarzelf te wijten zijn, was ze wat laat met voorbereiden.

Godzijdank heb ik haar het boek dat ze in gedachten had uit haar hoofd gepraat en in plaats daarvan een boekje aangeraden dat ik (en man) haar bij het naar bed gaan al een keer voorgelezen hebben.

Mees Kees in de Gloria.

Het kinderboekenweekgeschenk van vorig jaar.

Zó leuk!

Zo leuk dat we direct alle delen van Mees Kees bestelden.

We weten inmiddels alles van Mees Kees.

We zijn nu, och jee toch, bezig met het al-ler-laatste deel.

Boehoe.

Maar ik dwaal af.

Oudste las het boekje maandag nog een keer en moest gistermiddag het formulier invullen over wat ze ging vertellen en wat ze ging voorlezen en laten zien.

En daar ging het mis.

Want de televisie lonkte. Veel te hard.

Ik suggereerde dat ze beter even op haar kamer kon gaan zitten.

Een uurtje en welgeteld drie geschreven woorden later sommeerde ik haar naar de eettafel.

Maar ook daar bleef ze vanuit haar ooghoek naar de tv kijken.

En toen was het ineens bedtijd.

En werd oudste zenuwachtig.

Want het was niet af!

Met pijn in mijn hart stuurde ik haar toch naar bed.

Hier moest een lesje geleerd worden.

Dacht ik stoer en zat er vervolgens de hele avond mee in mijn maag.

Oudste ook.

Die had vannacht niet heel lekker geslapen, wist ze me te vertellen vanmorgen

Yes! The fruit of my labour!

Oudste ramde in no time haar ontbijt naar binnen en ging aan de slag.

Net op tijd was ze klaar.

Voor haar én mijn bestwil heeft ze haar lesje nu hopelijk inderdaad geleerd...

Reality check

Zaterdagavond, net na middernacht.
Ik sta met man en vrienden in de Warhol in Groningen.
De nieuwe Warhol want de oude ging dicht en werd later op een nieuwe locatie weer geopend.
We vallen in het staartje van het verjaardagsfeest van een achttienjarige.
De tent is gevuld met tieners.
En wij.
Dertigers en veertigers
Ik voel lichtelijk eh.... niet op mijn plaats.
'Technisch gesproken zou ik de moeder kunnen zijn van één van deze tieners,' prevel ik.
'Sterker nog, dat denken ze waarschijnlijk ook allemaal,' meldt vriend J.
Fijne jongen, die J.
Die gedachte deprimeert me enorm.
Thuis kan ik mezelf nog wijsmaken dat ik jong, hip and happening en 29 ben.
Maar tussen een stel kinderen die net zindelijk zijn, lukt dat een stuk minder.
Zo snel mogelijk smeren we 'm, we duiken De Groote Griet in.
Daar voelen we ons beter.
Totdat ik op het toilet aangesproken wordt met 'mevrouw'. Mevrouw!
Zucht.

Een bofkont, of 'het equivalent van een natte droom'

Mijn leukste ooit

Eigenlijk heb ik helemaal niets met Oud & Nieuw. Vervelend, langdradig en eindeloos zijn woorden die in me opkomen bij de gedachte aan oudjaarsavond. Zelfs op een feest kijk ik eindeloos op mijn horloge of ik al bijna naar bed mag.

Voor gisteravond hadden we niet eens een feest op het programma staan. Oudjaarsavond zouden we thuis met z'n viertjes en onze honden doorbrengen.

Gaap.

Maar gelukkig, er was redding!

Waar ik vorige week onder de kerstboom niet kon spelen met W.ii P.arty omdat het spel overal uitverkocht was, kon dat gisteravond wel. Thank God voor B.ol.com!

Direct na het avondeten begonnen we. En net voor twaalf uur kwamen we tot de conslusie dat we nu écht moesten stoppen anders zouden we de hele rambam nog missen ook! We speelden bordspellen, deden tournooitjes en lachten ons de kramp in kaken. Het was mijn leukste oudjaarsavond ooit. Ever.

Aan goede voornemens doe ik niet. Tenminste, niet met nieuwjaar. Waarom zou alles wat je anders niet lukt in een nieuw jaar op magische wijze wél lukken?

Wel nam ik me vorige week voor positiever in het leven te staan. Kijken naar wat is in plaats van wat zou kunnen zijn. Mijn aandacht richten op fijne momenten in plaats van op vervelende momenten.

Dus dat ik toen het nieuwe jaar nog geen tien minuten oud was al hondenstront en -pis op stond te ruimen, daar hoort u mij niet over. Ik genoot van het moment. *kuch*

En zo is de cirkel weer rond

Toen man en ik in 2000 ons huis verbouwden, lieten we een grote L-vorm aan de achterkant van ons huis aanbouwen. De korte kant tegen het huis aan en de lange poot de tuin in. In die lange poot kwamen een keuken en een bijkeuken. De plek waar eerst de keuken zat werd een soort bijruimte van de woonkamer. De oude keuken was halfopen en hoorde er dus al een beetje bij.

Toen de verbouwing gereed was en de stucadoor zijn werk had gedaan, richtten we deze ruimte in met een tafel, een computer, een fauteuil en geweldig grote antieke kast met boeken. De 'studeerhoek' was een feit. Toen oudste was geboren trok ik me er regelmatig terug om haar de borst te geven. Je zit er tenslotte uit het zicht van de straat.

In 2005 begon ik mijn eigen bedrijf en werd de studeerhoek mijn kantoor. De antieke kast moest plaats maken voor een bureau en een kastenwand (via omzwervingen kwam hij overigens terug en prijkt nu, weliswaar witgeverfd, op Oudstes kamer. Mijn zwager plaatste glas-in-lood-deuren die we lospeuterden van mijn andere zwager. Die had er ooit eens 5 op de kop getikt en er zelf 3 van gebruikt. De overige twee stonden al tijden in onze garage. En waren dus van ons, zo besloten we in al onze wijsheid. Gelukkig ging hij akkoord. Met de deuren dicht kon ik (redelijk) rustig werken als mijn ouders op kwamen passen.

In 2007 besloten man en ik de garage op te offeren voor kantoorruimte in de tuin. Het kantoor in huis kwam dus vrij. Inmiddels hadden we niet één maar twee prachtige kleine meisjes en leek het ons leuk de ruimte in te richten als kinderhoek. Bij I.kea kochten we kinderkastjes en twee mini-poäng fautueiltjes. Een klein tv-tje met ingebouwde dvd-speler maakte het geheel af. De meiden konden zich naar hartelust uitleven in hun hoekje en man en ik konden weer eens rustig het journaal kijken.

Afgelopen maandag ruimden man en ik de vliering op. Daarbij stuitten we op een hoek vol dozen met boeken. 'Ach ja,' zei ik, 'het wordt hoog tijd dat we wat boekenplanken ophangen in de kinderhoek.' We mijmerden wat en kwamen tot de conslusie dat de kinderhoek tegenwoordig eigenlijk vooral een vergaarbak voor speelgoed was geworden. Geen kind dat er nog gaat zitten spelen. Ja, andermans kinderen, die vinden het nog wel prachtig, zo'n apart hoekje.

Spontaan besloten we een 'claim' te 'staken' en de kinderhoek weer in te pikken. We kochten boekenkasten, man sleutelde een paar uurtjes en het inrichten kon beginnen. De cirkel is rond. Een ruimte die begon met boeken en een computer is nu een ruimte met boeken en een computer.
Mooi.
En dan heb ik het nog niet eens over het feest van herkenning bij het uitpakken van de boeken. Alsof je oude geliefden na jaren weer eens treft...

Voor:

Na:

Voor u

(En vindt u mijn nieuwe layout niet übercool? Ik wel. Namelijk.)

Ook Jozef en Maria gaan met hun tijd mee

Knibbel Knabbel ach-stort-toch-in-elkaar Huisje

En iedere keer opnieuw trap ik er weer in.
Wil ik een leuke moeder zijn en organiseer ik iets leuks om te doen.
Zo dacht ik vandaag gezellig met mijn meiden en mijn oppasmeiden een peperkoekenhuisje te maken.
Ik zag een idyllisch plaatje voor me.
Van kindjes met van dankbaarheid stralende oogjes en van een genietende moeder.

Des-il-lu-sie.

Van te voren legde ik nog uit dat ik alle ingrediënten aan zou leveren op het moment dat ze nodig waren.

‘Ja mama, maar mag ik nu de poppetjes uitpakken?'
'Nee, mama geeft alles aan zodra je het nodig hebt.'

Nog voor het beslag voor de koek gereed was, was er al herrie in de keet.
Want ze wilden allemaal kloppen en ze wilden allemaal uitrollen. Die ruzie bezweerde ik, de groten mochten het beslag maken en de kleintjes mochten het uitrollen.

'Mama, mag ik nu de poppetjes uitpakken?'
Nee, dan gaan de poppetjes stuk lang voordat de huisjes klaar zijn. Eerst moeten de onderdelen gebakken worden in de oven.

En dan heb je gigantische Boretti en dan nog past er maar één huisje tegelijk in de oven. Kut.

Na 84 keer ‘Zijn ze al klaar?’ waren beide huisjes eindelijk klaar én afgekoeld. Je wilt tenslotte niet in het brandwondencentrum eindigen op de eerstedebeste vakantiedag.

Helaas waren de vormen niet echt herkenbaar meer. Dat die nooit aan elkaar gingen passen, had ik al gezien. Maar goed, ik maakte glazuur en de dames mochten gaan ‘bouwen’.

Wederom ruzie in de tent. ‘Hou ‘m nou eens stil!’ ‘Ja, maar jij bewoog!’ ‘Nietes!’ ‘Welles!’

Zucht....

‘Mama, mag ik nu de poppetjes uitpakken?’
Zeg eens, ben jij achterlijk of zo? Had ik niet gezegd dat IK alles uit zou pakken zodra het nodig was? Pak die kutpoppetjes maar uit en sloop ze voor mijn part!! See if I care! (Nee, dat zei ik natuurlijk niet echt, ik dácht het alleen)

Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk fröbelden we twee ietwat rommelige peperkoekhuisjes. Om ze daarna meteen weer te slopen en lekker op te eten!

Pure verwennerij

Als er twee woorden van toepassing zijn op het blogfeestje van Floor, zijn het deze twee woorden wel. Pure Verwennerij.
Van de ontvangst met koffie en gebak, via de bowlingbaan naar het 4-gangendiner. Pure Verwennerij.
Met cadeautjes voor de winnaars bij het bowlen, met een prachtig gedekte tafel voor al die dames.
Met het zalige diner met gerookte zalm, gegrilde scholfilet met een clubsandwich met groenten, de op-je-tong-smeltende ossenhaas en de tarte tartin met ijs en caramelsaus toe.
Met het oplaten van wensballonnen aan het Veluwemeer, hysterisch lachend omdat er eentje brandend en wel in de struiken belandde.
Met Baileys bij de open haard om weer warm te worden.
En met vanmorgen nog een heerlijk ontbijtje met luxe broodjes en scones.
Alles met zoveel liefde en aandacht voor detail gedaan dat ik Floor vanmorgen vroeg of ze me niet wilde adopteren. In ruil daarvoor zou ik altijd mijn kamer opruimen en zelf de badkamer schoonhouden.
Ik heb me kapót gelachen gisteravond. Echt, ik heb in tijden niet zo'n lol gehad.
En bij het naar huis kregen we, bóvenop dit alles, ook nog eens een tas met cadeautjes mee. Hoe lief is dat?
Lieve Floor, ik heb echt het gevoel dat ik op vakantie ben geweest. Jij en G. zijn geweldig!

Een typisch geval van: Oooops

Op onze koelkastdeur zat een weekplanner. Zo eentje voor het hele gezin.
Die kocht ik ooit eens bij de Action. U weet wel, voor maar drie euro ofzo.
De bijgeleverde magneetjes bleven niet 'plakken' en de white board marker was al na een dag uitgedroogd dankzij een niet nader te noemen dochter die vergat de dop er op te doen.
De planner hing dus al wéken ongebruikt lelijk te wezen in mijn verder prachtige keuken.
Dus ik besloot: eruit met dat ding.
Voorzichtig trok ik een hoekje los in de hoop het dubbelzijdig plakband ook meteen eraf te trekken.
Ik trok het plakband er inderdaad in één ruk af.
De donkergijze fineer ook.
Ooops.

Orde van de dag

Nu die ouwe kinderlokker weer op de stoomboot naar Spanje zit, kunnen we eindelijk weer over tot de orde van dag.
Dat dacht ik althans.
Want jongste is ziek thuis.
Zondag al hangering, sinds gisteren echt ziek. Blaffen als een zeehondje en daarbij koorts.
Daar helpt geen paracetamolletje lieve moedertje aan.
Of eigenlijk toch wel, want als thuiswerkende moeder mag ik fijn zorgen voor m'n zieke kroost.
Dat dit de 4e keer in evenzoveel weken is, daar hoort u mij niet over, zei ze knarsetandend.
Dat ze mij aangestoken lijkt te hebben is wel minder.
Want oudste is morgen jarig.
En omdat de meeste van haar tantes, haar opa en oma en de moeder van haar beste vriendin ook op woensdag vrij zijn, leek het me opportuun om het dan morgenmiddag maar te vieren.
Dat scheelt weer een drukke zondagverjaardag, niet dan?
Nu heb ik er een beetje spijt van.
Met de post die staakt, een moeder die gammel is en visite die misschien niet komt als de weeromstandigheden verslechteren, krijgt het kind vast een ge-wel-dige 9e verjaardag.
Kan.niet.anders.

Surprise

Nu Oudste in groep 5 zit sluipt het woord surprise ons huis binnen. De lootjes in de klas zijn getrokken. En uiteraard, Oudste trok degene die haar het vaakst pest.
Na een aantal Zeer Ernstige Gesprekken met Oudste en - als het uitkwam - haar beste vriendin heeft ze eindelijk een manier gevonden om de pestkop op te laten houden.
Ik begon nog onschuldig met 'zeg het dan tegen de juf'.
Maar de juf doet er niets aan, Oudste moet het zelf oplossen.
'Waarom pakken ze mij nou altijd,' vroeg Oudste met een sip gezicht.
Omdat ze kwetsbaarheid ruiken als ware het haaien, schat.
Ik adviseerde haar niet te laten merken dat de pesterijen haar pijn doen.
Maar dat lukt niet. Dreigen de pestkop uit het zicht van juf pijn te doen ook niet.
Weer een Zeer Ernstig Gesprek.
Dit keer met een ander vriendinnetje. Die adviseerde om heel hard 'KAPPEN NOU' te gillen. Want bij haar hielp het áltijd, voegde ze er nog aan toe.
Samen oefenden we even.
'Kappen nou,' zei Oudste.
'Nee, lieffie, da's niet boos genoeg,' zei ik.
'Kappen nou,' probeerde ze nog eens.
'Nee, nog te lief.'
'Kappen nou,' blafte Oudste.
'Ja! Zo moet het!', zei ik trots.
Om er aan toe te voegen dat de volgende stap drastischer zou zijn.
'Dan schop je hem maar een keer echt in zijn ballen,' adviseerde ik.
Oudste keek me met grote ogen aan.
Was ik niet degene die altijd, áltijd zei dat je geschillen met woorden op moet lossen?
Ja. Klopt.
Maar ik weiger om Oudste te laten pesten. No matter what, ze gaat niet hetzelfde meemaken als ik. Als ze zo kwetsbaar blijft, wordt ze gepest tot op (of na) de middelbare school.
No way, José!
Gelukkig bleek het niet nodig, 'kappen nou' werkt prima.
Vandaar dat Oudste het geen probleem vindt voor haar treiterkop een surpirse te moeten maken.
Zondag knutselde ze ijverig een telefoon. Er moet nog een oplader bij. Want het scheetkussen past niet in de telefoon. Alleen de chocoladeletter.
Tot ook de oplader klaar is laat ieder gezinslid hier zich regelmatig met tranen op de wangen op het scheetkussen vallen. Die surprise kan nog wel even wachten.

And I've got a 'vaantje' to prove it

Zie hier.

Het bewijs dat ik zaterdag de 5 kilometer uitliep.

En dat ik de allerlaatste was die over de finish kwam, dat is niet erg.

Dat ik die 91-jarige zak-met-botten voor me niet eens kon kloppen, doet me hoegenaamd niets.

Niets.

Echt. Niet.

Wát een vent

Gisteren, aan het eind van de middag, ging ik even naar de stad. Ik kon niet verder met m’n werk en vond ik dat ik wel wat had verdiend na een week streng diëten.
Ik ben zo’n dertien kilo te zwaar, namelijk. Dat wil zeggen, als ik uitga van een BMI van 22,5 ben ik 12,6 kilo te zwaar. En een BMI van 22,5 valt, u raadt het al, keurig in het midden van 20 en 25. De range die geldt als een gezond BMI. Een BMI van 22,5 is dus in mijn simpele beleving het aller-gezondst.
Anyway, ik ging naar de stad en liep even binnen bij Miss Etam.
Nee wacht!
Voor u uw jachtgeweer uit het vet trekt om me met een nekschot uit mijn lijden te verlossen: ik kom alleen bij Miss Etam omdat ze daar Extra Lange Spijkerbroeken hebben.
En da’s fijn als je bijna 1.90 meter meet. Helaas zijn de meeste van die spijkerbroeken best truttig. Vandaar dat ik regelmatig even binnenloop in de hoop op een hippe. Spijkerbroek.
En gisteren hing er dan een donkerblauwe, extra lange skinny jeans.
Ik heb er al één in de kast hangen maar die past (nog) niet.
En ik wil er NU één. Nu. Nu. Nu.
En nu heb ik er dus twee. Eén die nu past en één die hopelijk over een paar weken past.
Naast jeans kocht ik nog twee tops en een gebreide tuniek.
Om schoenenwinkels ben ik maar met een grote boog heen gelopen.
Thuisgekomen bedacht ik me, enigszins schuldig, dat het bedrag toch aardig opgelopen was.
En dat Man, heel terecht, best eens commentaar zou kunnen hebben.
Maar wat zei de schat bij het zien van al die tassen?
‘Hé, heb je kleding voor jezelf gekocht? Goed zo, schat, dat heb je wel verdiend…’
En op zo’n moment weet je dan weer precies waarom je al bijna twaalfeneenhalf jaar met die man getrouwd bent, dames.
En zeg nou zelf, het staat me goed:


p.s. Op dit moment ben ik nog precies tien kilo te zwaar. Want er is al 2,6 kilo af!

Stupid, stúpid!

Ik dacht efficiënt te zijn. Ik was klaar bij een klant en één afslag verder lag Ikea.
En ik had nog wat diepvriesbakjes nodig. Van die vriesbakjes die ook nog in de magnetron mogen en toch maar € 2,49 kosten.
Maar ik vergat dat het HERSTVAKANTIE is.
En dat het dan HEEL DRUK is bij Ikea.
Omdat de halve wereld zijn kinderen dan in de ballenbak pleurt en rustig voor 1 euro anderhalf uur gaat zitten ontbijten.
Was ik alleen voor mezelf gegaan, dan was ik accuut omgedraaid.
Maar zuslief wilde graag twee opvouwbare wasmanden. En familie laat je niet in de kou staan, hè?
Met zwaar gemoed reed ik dus naar het parkeerdek.
Hoppa, direct een plaatsje gespot. Misschien kwam het toch nog goed, zo dacht ik onnozel.
Like not.
Want toen deed die huppelkut die dubbel geparkeerd stond en dus mijn plekje half bezet hield er een kwartier over om haar kinderen in de gordels te hijsen.
Giechelde die huppelkut een keer en holde nog even naar de auto van haar vriendin om een knuffel terug te geven.
Sloeg een Ikea-meneer op mijn dak omdat ik de boel stond op te houden.
En verdrong ik de behoefte om zowel die huppelkut als die Ikea-meneer op hun bek te slaan.
Huppelkut was inmiddels ingestapt dus ik deelde de Ikea-meneer liefjes mee dat die mevrouw nu eindelijk weg zou rijden.
Waarop ik een grom kreeg. En veel getoeter achter me.
De dikke vinkentering voor ze.
Met een noodvaart sjeesde ik naar binnen, graaide diepvriesbakken, wasmanden en nog wat ehm…. decembercadeautjes bij elkaar.
En reed vlug naar huis, mezelf onderweg voor domme, dómme gans uit makend.
Want iets ergers dan domme gans zeg ik natuurlijk niet tegen mezelf.
Dat zou dom zijn.

De uitslag van het borstkankergenonderzoek

Toch wel een beetje zenuwachtig rijden moederlief en ik naar Utrecht.
Naar het UMC om de uitslag van het genonderzoek te horen.
Even terugspoelen.
Ergens in het voorjaar ontdekte ik een knobbel in mijn borst.
Die, godzijdank, onschuldig bleek.
Want ik scheet peeën omdat moederlief járen geleden ook borstkanker had.
Nadat de ergste schrik weggetrokken was, vroeg ik om genonderzoek.
Want hoewel ik het zelf eigenlijk liever niet zou weten, ik heb ook nog twee dochters.
En die twee wil ik, net als iedere moeder, al het leed van de wereld besparen.
En als ik geen drager ben, zijn zij het uiteraard ook niet.
Dus ik naar de geneticus. Die een stamboom uittekende met opa's, oma's, ooms, tantes, neven en nichten. En uiteraard ik, mijn zus, onze kindjes en onze ouders.
Heel de familie kwam langs. En de ziektegeschiedenis van de hele familie.
Want oma had ook kanker, ze hebben alleen nooit de tumor konden vinden.
Twee van oma's zussen overleden vroeg aan kanker. Maar welke soort dat was??
Op basis hiervan besloot de geneticus het onderzoek bij mijn moeder te beginnen.
Dus ook moederlief kreeg een consult en moest bloedprikken.
Het kon lang duren hoor, waarschuwden ze ons nog. Wel tot een half jaar.
Gisteren was het dus zover.
En de uitslag was goed. En raar.
Want moederlief is geen drager van het borstkankergen. HOERA!
Wel vonden ze een onbekende mutatie.
Waarvan 90-95% zeker is dat het geen ziekteveroorzaker is.
Maar 90-95% is geen 100% hè, denk ik dan.
Maar goed, feit is dat moederlief al 17 jaar kankervrij is en dat zegt natuurlijk ook wat.
Bent u er nog?
Uit dit alles trekt de geneticus de conclusie dat áls mijn oma en haar zusters borstkanker hadden, dat ik dan, gezien het feit dat moederlief het zeker weten had, zo'n 24% kans maak op borstkanker. Een gewone vrouw heeft ongeveer 10% kans.
Da's dus wel hoog. Maar met een flinke als want we weten het niet zeker van oma en haar zusters. Blijven deze buiten beschouwing, dan heb ik ongeveer 12% kans.
Het advies is, weer met die grote als, dat ik vanaf mijn veertigste ieder jaar een mammografie laat maken. En vanaf m'n vijftigste meega in het bevolkingsonderzoek.
Maar tussen de regels door proefde ik dat de geleerden de straling van deze onderzoeken eigenlijk niet vinden opwegen tegen de voordelen.
Ja.
Goh.
Ik mag dus zelf beslissen of ik dat wil laten doen. Gelukkig kan ik daar nog twee jaar over nadenken.
Om het lijntje even door te trekken: Oudste en Jongste lopen geen risico. Op basis van deze gegevens. Iedere generatie halveert het risico namelijk. Zij hoeven dus geen preventieve screening te ondergaan.
Behalve als iemand ergens in de familie in de toekomst borstkanker krijgt.
Want dan veranderen alle percentages weer.
Ik ben er een beetje confuus van.

edit 12.50 uur: En blij natuurlijk. Want we hebben geen van allen het gen!

If I could freeze time

We zitten aan het ontbijt als Oudste spontaan een spelletje verzint. Ze spreekt zonder geluid en wij moeten raden wat ze zegt. Jongste en Man doen spontaan mee. Vergenoegd kijk ik om me heen. En bedenk me dat, op dit moment, we allemaal gelukkig zijn. Zonder 'major worries'.
Man heeft het ontzettend naar z'n zin op zijn werk. Hij wordt gewaardeerd en heeft een taak waar hij zich in vast kan bijten. Dat is nog eens iets anders dan meer dan een jaar werkloos thuis zitten.
Oudste zit heerlijk in haar vel na de nodige 'problemen' vorig schooljaar. De faalangstraining lijkt vruchten af te werpen en dit jaar heeft ze een juf die haar zó goed in de smiezen heeft dat ik er zelf nog een puntje aan kan zuigen.
En Jongste? Die is gewoon Jongste en huppelt vrolijk door het leven. Geniet van groep 3 en is nu al één van de lievelingetjes van de juf.
Als het kon bevroor ik de tijd. Hier en nu.
De strontluiers, peuterpubertijd en zindelijkheidstraining liggen achter ons.
De pubertijd nog ver voor ons.
Ja.
Als ik kon bevroor ik de tijd.

Klein geluk

Het is pas acht uur als ik de deur achter me dichttrek.
Man is thuis, die neemt de meiden voor z'n rekening zodat ik lekker vroeg kan vertrekken.
Ik loop me twee minuten warm en begin dan aan het echte werk: de 5 kilometer.
Ik kijk om me heen en prijs mezelf gelukkig dat ik in zo'n mooi dorp woon.
Waar ik al na 2 straten omringd word door weilanden.
De mist hangt laag over de weilanden en de zon geeft alles een prachtige gloed.
Uit de mist duikt incidenteel een koeienkop of -kont op.
Na een kilometer ren ik de dijk op. Het loopt lekker vandaag.
Ik geniet van mijn omgeving, helemaal als ik bij 3 km de rivier zie.
Ik kan uren kijken naar water.
Vooral op een windstille, zonnige ochtend. Als het water spiegelglad is met erboven dunne flarden mist.
Spijtig zeg ik de rivier gedag en draai me weer om.
Als ik op 5 km zit, besluit ik gewoon door te rennen. Het is nog een aardig stukje naar huis. Genietend plak ik de 6e km er achter aan.
Thuis serveert Man me een dampende cappuccino.
'Zes kilometer?,' vraagt hij. 'Als ik zes kilometer moet, pak ik de auto!'
Onbedaarlijk schieten we in de lach.

De moederspagaat

Ik zou vanmorgen lekker een rondje gaan hardlopen.
Ik zou vanmiddag naar een bijeenkomst over de nieuwe werkkostenregeling gaan.
Maar Oudste is ziek.
‘En ik zou lekker gaan lopen en vanmiddag naar een belangrijke info-vergadering gaan,’ mompel ik verbolgen tegen mijn spiegelbeeld.
‘Maar dit is nou precies de reden waarom voor je jezelf begonnen bent,’ zegt Man droogjes.
Is ook zo, ik wil er altijd, altijd voor mijn kinderen zijn.
Maar toch wekt het wrevel op dat ik weer degene ben die haar plannen aan moet passen.
Dat ik nu niet in een moederspagaat lig omdat ik over mijn eigen tijd kan beschikken, daar ga ik maar even aan voorbij.
Oh yes, martyrship suits me well.

It's gonna be a very good day

Een heel goede dag, mag ik wel zeggen.
Technisch gesproken is iedere dag dat de hond niet in de keuken gescheten heeft een goede dag.
Want vandaag is de werkster terug van vakantie.
Zodat mijn in twee weken totaal verslonsde huis er over een paar uur weer piekfijn uit zal zien.
In mijn optimisme dacht ik nog mooi, dat scheelt weer € 100 ‘dat houd ik zelf wel even bij. Op woensdagmiddag ben ik tenslotte vrij.'
Op vrijdagmiddag ook maar dan staan er paardrij- en zwemlessen op het program dus dat werd hem niet.
Maar die woensdagmiddag kwam. En ging.
En ik had totaal geen zin in dat focking huishouden het druk met andere zaken.
Iets met aandacht voor de kinderen enzo.
En die berg strijkgoed die hard om een heet strijkijzer riep.
Met andere woorden, ik deed geen zak.
Trok een keer of wat de stofzuiger door de hut en verklaarde mezelf tot Goede Huisvrouw.
Wreef eens in m’n handen en dook op de bank met een boek en een pot thee.
Dit weekend begonnen zelfs de kinderen opmerkingen te maken als ‘Mam, moet je niet eens schoonmaken?’
Geen idee trouwens waarom ze zich daarvoor tot mij wenden.
Ik bedoel, ze hebben toch ook een vader?
Maar anyway, vanmiddag is de hut weer schoon.
En kan ik met een gerust hart weer op de bank gaan liggen lezen.

En nog even in de herhaling: HoerAAAAA

One down, one to go.....

Daar ben ik dan

En u bent er ook weer.
Gezellig!