Here comes the sun

We zitten erbij als konijnen in de spreekwoordelijke koplampen.
We knipperen wat en we gniffelen wat.
'Wat is 'ie fel hè?'
'Wat zeg je? Ik hoor niets door dat felle licht!'
Gniffel...

Zowel man als oudste hebben ieder jaar last van een winterdipje. Of een lichte depressie, zo u wilt. Nu weet iedereen tegenwoordig dat een winterdip veroorzaakt wordt door een tekort aan vitamine D.
Man googlede een avondje en kwam tot de volgende conclusie: je kunt zo'n tekort zowel aanvullen door het slikken van vitamine D-supplementen als door een lichttherapielamp.
Zo'n lamp betekent een flinke uitgave. Gelukkig vond man een artikel waarin wordt beweerd dat degenen die opknappen door het slikken van vitamine D ook veel baat hebben bij zo'n lamp.

Een potje vitamine D kost niet zoveel dus toog ik naar de drogist en zette man en dochter strikt op een schema van 2 pilletjes per dag. En verrek, ik merkte verschil. Oudste werd gezelliger en ook man knapte op.

Dus haalde ik mijn hand van de knip over mijn hart en kocht gisteren ook zo'n lamp. Stuurde oudste direct naar de bieb want je moet natuurlijk wel iets te doen hebben als je voor zo'n lamp hangt, nietwaar. Al lezend bracht ze een kwartiertje voor de lamp door.

'Hé mam, aan één kant is de donkere kring onder mijn ogen lichter dan aan de andere kant!'
Ja, 'tuurlijk.
Maar. Nee. Echt.
Aan de kant waar de lamp stond is de kring onder haar oog een stuk lichter dan onder het andere oog.
Verhip.

Vanmorgen besloot dat ook ik en jongste wel baat zouden hebben bij wat zonlicht en zette de lamp op de ontbijttafel. Na een paar keer flink knipperen waren we gewend aan de bouwlamp zon en aten we rustig ons ontbijt.
Ik ruimde af, liep naar boven en bespeurde een vrolijk gevoel in m'n lijf.
Huh?
Ik was notabene best chagrijnig opgestaan!
Eén of andere goochemerd besloot de lamp 'Happy Life' te dopen en ik moet zeggen, hij lijkt zijn naam eer aan te doen.

En voor wie van u geen driemiljoenwatt op de ontbijttafel kan zetten, heb ik deze:

It's tough being a parent

Oudste heeft een boekbespreking.

Door omstandigheden die niet helemaal aan haarzelf te wijten zijn, was ze wat laat met voorbereiden.

Godzijdank heb ik haar het boek dat ze in gedachten had uit haar hoofd gepraat en in plaats daarvan een boekje aangeraden dat ik (en man) haar bij het naar bed gaan al een keer voorgelezen hebben.

Mees Kees in de Gloria.

Het kinderboekenweekgeschenk van vorig jaar.

Zó leuk!

Zo leuk dat we direct alle delen van Mees Kees bestelden.

We weten inmiddels alles van Mees Kees.

We zijn nu, och jee toch, bezig met het al-ler-laatste deel.

Boehoe.

Maar ik dwaal af.

Oudste las het boekje maandag nog een keer en moest gistermiddag het formulier invullen over wat ze ging vertellen en wat ze ging voorlezen en laten zien.

En daar ging het mis.

Want de televisie lonkte. Veel te hard.

Ik suggereerde dat ze beter even op haar kamer kon gaan zitten.

Een uurtje en welgeteld drie geschreven woorden later sommeerde ik haar naar de eettafel.

Maar ook daar bleef ze vanuit haar ooghoek naar de tv kijken.

En toen was het ineens bedtijd.

En werd oudste zenuwachtig.

Want het was niet af!

Met pijn in mijn hart stuurde ik haar toch naar bed.

Hier moest een lesje geleerd worden.

Dacht ik stoer en zat er vervolgens de hele avond mee in mijn maag.

Oudste ook.

Die had vannacht niet heel lekker geslapen, wist ze me te vertellen vanmorgen

Yes! The fruit of my labour!

Oudste ramde in no time haar ontbijt naar binnen en ging aan de slag.

Net op tijd was ze klaar.

Voor haar én mijn bestwil heeft ze haar lesje nu hopelijk inderdaad geleerd...

Orde van de dag

Nu die ouwe kinderlokker weer op de stoomboot naar Spanje zit, kunnen we eindelijk weer over tot de orde van dag.
Dat dacht ik althans.
Want jongste is ziek thuis.
Zondag al hangering, sinds gisteren echt ziek. Blaffen als een zeehondje en daarbij koorts.
Daar helpt geen paracetamolletje lieve moedertje aan.
Of eigenlijk toch wel, want als thuiswerkende moeder mag ik fijn zorgen voor m'n zieke kroost.
Dat dit de 4e keer in evenzoveel weken is, daar hoort u mij niet over, zei ze knarsetandend.
Dat ze mij aangestoken lijkt te hebben is wel minder.
Want oudste is morgen jarig.
En omdat de meeste van haar tantes, haar opa en oma en de moeder van haar beste vriendin ook op woensdag vrij zijn, leek het me opportuun om het dan morgenmiddag maar te vieren.
Dat scheelt weer een drukke zondagverjaardag, niet dan?
Nu heb ik er een beetje spijt van.
Met de post die staakt, een moeder die gammel is en visite die misschien niet komt als de weeromstandigheden verslechteren, krijgt het kind vast een ge-wel-dige 9e verjaardag.
Kan.niet.anders.

Surprise

Nu Oudste in groep 5 zit sluipt het woord surprise ons huis binnen. De lootjes in de klas zijn getrokken. En uiteraard, Oudste trok degene die haar het vaakst pest.
Na een aantal Zeer Ernstige Gesprekken met Oudste en - als het uitkwam - haar beste vriendin heeft ze eindelijk een manier gevonden om de pestkop op te laten houden.
Ik begon nog onschuldig met 'zeg het dan tegen de juf'.
Maar de juf doet er niets aan, Oudste moet het zelf oplossen.
'Waarom pakken ze mij nou altijd,' vroeg Oudste met een sip gezicht.
Omdat ze kwetsbaarheid ruiken als ware het haaien, schat.
Ik adviseerde haar niet te laten merken dat de pesterijen haar pijn doen.
Maar dat lukt niet. Dreigen de pestkop uit het zicht van juf pijn te doen ook niet.
Weer een Zeer Ernstig Gesprek.
Dit keer met een ander vriendinnetje. Die adviseerde om heel hard 'KAPPEN NOU' te gillen. Want bij haar hielp het áltijd, voegde ze er nog aan toe.
Samen oefenden we even.
'Kappen nou,' zei Oudste.
'Nee, lieffie, da's niet boos genoeg,' zei ik.
'Kappen nou,' probeerde ze nog eens.
'Nee, nog te lief.'
'Kappen nou,' blafte Oudste.
'Ja! Zo moet het!', zei ik trots.
Om er aan toe te voegen dat de volgende stap drastischer zou zijn.
'Dan schop je hem maar een keer echt in zijn ballen,' adviseerde ik.
Oudste keek me met grote ogen aan.
Was ik niet degene die altijd, áltijd zei dat je geschillen met woorden op moet lossen?
Ja. Klopt.
Maar ik weiger om Oudste te laten pesten. No matter what, ze gaat niet hetzelfde meemaken als ik. Als ze zo kwetsbaar blijft, wordt ze gepest tot op (of na) de middelbare school.
No way, José!
Gelukkig bleek het niet nodig, 'kappen nou' werkt prima.
Vandaar dat Oudste het geen probleem vindt voor haar treiterkop een surpirse te moeten maken.
Zondag knutselde ze ijverig een telefoon. Er moet nog een oplader bij. Want het scheetkussen past niet in de telefoon. Alleen de chocoladeletter.
Tot ook de oplader klaar is laat ieder gezinslid hier zich regelmatig met tranen op de wangen op het scheetkussen vallen. Die surprise kan nog wel even wachten.

De moederspagaat

Ik zou vanmorgen lekker een rondje gaan hardlopen.
Ik zou vanmiddag naar een bijeenkomst over de nieuwe werkkostenregeling gaan.
Maar Oudste is ziek.
‘En ik zou lekker gaan lopen en vanmiddag naar een belangrijke info-vergadering gaan,’ mompel ik verbolgen tegen mijn spiegelbeeld.
‘Maar dit is nou precies de reden waarom voor je jezelf begonnen bent,’ zegt Man droogjes.
Is ook zo, ik wil er altijd, altijd voor mijn kinderen zijn.
Maar toch wekt het wrevel op dat ik weer degene ben die haar plannen aan moet passen.
Dat ik nu niet in een moederspagaat lig omdat ik over mijn eigen tijd kan beschikken, daar ga ik maar even aan voorbij.
Oh yes, martyrship suits me well.