De basiscursus

Ik waarschuw u alvast: dit wordt een zweverig, blij logje. Wie meer van klaag- en zeiklogjes houdt, moet deze maar even over slaan.

Ah, u bent er nog? Mooi, dan kan ik u eens haarfijn uit de doeken doen hoe het allemaal ging op de basiscursus Cranio Sacraal Therapie.
Vier dagen maar liefst, of nee, eigenlijk drieënhalf want donderdag hoefden we er pas ’s middags te zijn.

Met een knoop in mijn maag arriveerde ik op de cursuslocatie in Bussum. Om tot mijn opluchting te merken dat er geen alternativo of zweefteef te bekennen was. Negen vrouwen en één man in de leeftijd van 30 tot 50 jaar schoven om de tafel aan. De docente was een kleine Surinaamse. Zo eentje met een groot hart die toch net streng genoeg is om je aandacht bij de les te houden.

Die eerste middag ging het vooral om wat we konden verwachten, de huishoudelijke regels en het verplichte voorstelrondje. Maar aan het eind van de middag mochten we dan toch naar de behandeltafels. Tijd voor actie.
Met mijn handen op de schouders van degene op de tafel ontspan ik me en wacht tot er iets komt. Ik denk een beweging te voelen maar weet niet goed of het echt is of dat de wens de vader van de gedachte is. Maar als de docente haar handen op de mijne legt, is het er. Een krachtige golfbeweging van buiten naar binnen en weer naar buiten enz. Wauw! Wat gebéurt hier? Ik kan niet anders dan, gevoelsmatig, helemaal mee gaan in de golfbeweging. Alsof al mijn cellen me hiertoe dwingen, ik kán gewoon niet anders. Ik ben er zelf beduusd van. Maar geniet tegelijkertijd met volle teugen. ’s Avonds thuis ben ik bekaf. Alle spanningen laten los.

De volgende dagen gaan we verder met verschillende technieken op allerlei plaatsen van het lichaam. En steeds beter vind ik het craniosacrale ritme en steeds meer geniet ik van wat er onder mijn handen gebeurt. Ik kan het. Ik voel het. Ik doe het en ik geniet er nog van ook!

De feedback die ik terugkrijg van de andere cursisten is goed. Toch voel ik me nog onzeker. Op de laatste middag doen we een complete sessie op elkaar. Voordat we mogen beginnen nemen we de technieken nogmaals door. Ik stel veel vragen om bevestiging te krijgen van wat ik voel. Voel ik een ‘bal van energie’ en voelt het als ‘kleien met energie’? ‘Dat is het precies!,’zegt de docente en ik zucht opgetogen.

Bij het afscheid nemen drukt ze me op het hart vooral door te gaan.’ Lieverd, ik zou niet anders kunnen,’ denk ik. Ik ben compleet verslaafd. Wie had gedacht dat het geven van cranio nog duizend keer fijner zou zijn dan het ontvangen? En dat vond ik al zo geweldig fijn. En ooit gaan mensen me daar nog voor betalen ook!!

Op weg naar huis schiet me een regel uit een liedje te binnen: ‘I found my meaning in this life.’
(En prompt reed ik verkeerd. Haha, I found my meaning but lost direction.)
Ik ben er heftig door geroerd. Het voelt als thuiskomen en maakt me diep, diep gelukkig.

Van alles. En nog wat.

Liet ik me daar toch bijna de ganse maand juni voorbij zonder één enkel logje...
Dat kan natuurlijk niet hè, mensen, u bent nu al zwaar teleurgesteld.
Dat kan ik goed begrijpen.
Er gebeurde namelijk van alles hier.
Ik werkte wat en zorgde wat.
Man weigerde zich weg te laten reorganiseren en begon deze week aan een nieuwe functie.
Ik kocht voor €20 een nieuwe tweedehands fiets voor jongste en man knapte deze vervolgens in een zaterdag op. De taken zijn hier echt heel goed verdeeld! Als je mij bent dan.
We holden van afspraak naar verjaardag naar barbecue.
En ik holde mijn 3 rondjes per week, hoewel de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik deze maand maar net de twee keer per week haalde.
Ergens tussendoor had ik nog een date met Door en Ri, in Enschede maar liefst.
Echt zó leuk!
Ik word altijd blij van al die gezellige sociale events in mei en juni.
Zo zaten we zaterdag weer achter een BBQ bij onze beste vrienden.
Die, tussen neus en lippen door, even vermeldden dat ze na de zomervakantie naar Stockholm verhuizen. Voor drie jaar.
Niet een beetje jaloers riep ik direct:'Wat leuk, ik voorzie een stedentrip!'
'Ja,' riepen ze enthousiast.
We mijmerden wat verder en kwamen tot de conclusie dat een zomervakantie ook wel erg leuk zou zijn.
En zo gebeurde het dat we afspraken in de zomer van 2012 naar Zweden te gaan.
Heerlijk, je kunt me nergens blijer mee maken dan met een vakantie in 't vooruitzicht.
Waar ik ook erg blij van werd, was de armband die vriendin D. om had. Een Noosa-armband. Nog gelukkiger werd ik van man, die me er spontaan één cadeau deed:


En met al dit leuks moet u het maar even doen.
Kga in de zon liggen. Zo lang het nog kan.

Onverwacht

Of iemand met haar meewilde naar Agnes Obel, vroeg Quirk. Haar concertmaatje kon op het laatste moment toch niet mee en nu zat ze. Zonder concertmaatje.
Zal ik?, dacht ik. Nee. Ja. Nee. Ja. Nee, ik weet niet of ze op me zit te wachten.
Ja, ik doe het toch. Ik twitterde dat ik wel mee wilde naar Amsterdam.
Waar Agnes een concert gaf. Gelukkig reageerde Quirk enthousiast. Op naar Amsterdam dus.
Voor een provinciaaltje als ik een hele onderneming.
Ik bedoel, ik doe hier wel heel stoer en zo, maar eigenlijk stel ik niets voor.
Fervent autorijder als ik ben, verdiepte ik me in het openbaar vervoer.
Schafte mezelf een heuse ov-chipkaart aan.
Want in mokum doen ze niet aan strippenkaarten zoals hier op 't platteland.
Online opladen dacht ik wel te kunnen maar helaas. Dat kan alleen met een persoonlijke kaart en die poepen ze niet in een ochtendje, wel? Nee.
Op het station in buurdorp kon ik de kaart gelukkig wel opladen.
Na wat gehannes met de automaat stond er dan toch heus genoeg saldo op voor de reis.
Ik mailde Quirk of ze vanaf Utrecht met me meereisde en ontmoette haar op het centraal station.
Eenmaal in de Melkweg kon ik lekker gaan zitten en genieten van het concert met in het voorprogramma Tori Swart, die direct indruk maakte.
Agnes Obel zelf stelde me ook niet teleur. Ik zag slechts een paar videoclipjes van haar op youtube dus had niet veel vergelijkingsmateriaal. Hoewel ik het sprookjesachtige en feeërieke uit de clipjes in real life wel miste. En eigenlijk meer onder de indruk was van celliste Anna die Agnes begeleidde.

Al met al een gezellige avond met Quirk, dank je wel meid, dat ik mee mocht :-)!

Voor wie Agnes Obel nog niet kent, kijk even bij Quirk voor een fimpje. Krijg nu visite dus heb even geen tijd om er zelf één op te zetten.

Op (en later voor) Pampus

Gisteren vierde ik een heel bijzonder jubileum met bijzondere vriendinnen. Allemaal vrouwen die, hoe toevallig, een zoon of dochter van negen hebben. Tien jaar geleden leerden we elkaar online kennen via een zwangerschapsforum. Eerst aarzelde ik nog of ik mee zou doen. Zouden ze wel op mij zitten te wachten? Ik sprong in het diepe en meldde me aan voor een lunch in Utrecht. En wat ben ik blij dat ik die sprong waagde. Het leverde me een fantastische vriendschap op met geweldige vrouwen die stuk voor stuk anders in het leven staan. We steunden elkaar door zwangerschapskwaaltjes, bevallingen, nachtvoedingen en poepluiers heen. Later kwam het accent meer op onszelf te liggen. De moeilijke en de leuke dingen van het leven, ze kwamen allemaal langs. En straks breekt er weer een nieuwe fase aan en zullen we elkaar door de puberteit van onze kroost heenslepen. Inmiddels profiteren onze kinderen ook van de vriendschap van hun moeders. Zij mochten mee naar Pampus en naar het strand en sloten vriendschappen, hopelijk ook voor het leven. Klik even naar Novy voor meer foto's, blijkbaar vindt blogspot dat ik er hier niet nog meer kan plaatsen...

Lekker, lekker, lekker

Wat is het toch jammer dat het na het weekend zonder twijfel weer maandag wordt.
Zeker als je zo'n heerlijk weekend hebt gehad.
Zaterdag ging ik met manlief naar de sauna.
De meisjes naar opa&oma voor een logeerpartijtje en hop, door naar Veenendaal.
Het was zálig. De sauna's, de hammam en vooral het weer.
Ik lag in mijn blote kont in de zon.
Nee, visualiseert u dat maar niet...
Op zondagochtend lagen we lekker loom op bed.
Hoe gezellig ik het ook vind dat onze dochters ieder weekend bij ons in bed kruipen voor tekenfilms, limonade en wat lekkers, het is ook zalig als je eens niet al om 7.00 uur je ogen open hoeft te hebben.
Uit zichzelf gingen mijn ogen op zondagmorgen om 7.13 uur open. Da's toch mooi 13 minuten extra slaap!
Na een uurtje of twee schopte ik man uit bed.
Ik zag namelijk de ideale kans om uit te proberen of ik kon hardlopen met onze hond.
Onze engelse stafford Teuntje is namelijk nogal eh.... enthousiast.
Mocht het echt niet gaan, dan kon ik haar mooi aan man geven.
Geniaal, al zeg ik het zelf.
Dus liep ik mijn 5 km met Teuntje.
Via een heupband aan me vastgemaakt sleurde ze me over het pad.
Ik liep spontaan een nieuw persoonlijk record.
Tegelijkertijd kregen mijn buik en mijn billen een extra work-out door de tegendruk die ik moest geven om te zorgen dat Teuntje mijn tempo aanhield in plaats van het hare.
En nu heb nu ook meer spierpijn dan ooit.
Teuntje mag voortaan met me mee!

Ziet dat er niet gezellig uit?

Elfjes

Ook in groep 5 leer je leuke dingen.
Vooral als je, net als je moeder, iets met taal hebt.
Dan schrijf je zelf elfjes.
Kleine gedichtjes van, u raadt het al, elf woordjes.
De elfjes die je schrijft zijn stuk voor stuk briljant.
Maar de allerbriljantste plaatst je trotse moeder gewoon op haar blog:

Opschieten
Snel snel
Schoenen jas schooltas
Opschieten snel snel snel
Bel

Bon
Hard gereden
Helemaal niet leuk
Een bon boete bekeuring
Weg

Secret Valentine

En toen lag er zaterdag een pakje op de mat.
Voor mij.
Met de instructie: 'Maandag pas openmaken'.
En dat het maandag valentijn zou zijn, dan wist ik natuurlijk al.
Ik ben tenslotte blond én slim.
Ja dat kan ja.
U begrijpt dat het pakje me het hele weekend aankeek.
'Open me toch, open me toch', leek het te schreeuwen.
Maar ik kan me beheersen hoor.
En stond om 6.58 uur de verpakking er af te rukken.
En wat het een cadeau was het:




Dank je wel, lieve Floor!

Een bofkont, of 'het equivalent van een natte droom'

En zo is de cirkel weer rond

Toen man en ik in 2000 ons huis verbouwden, lieten we een grote L-vorm aan de achterkant van ons huis aanbouwen. De korte kant tegen het huis aan en de lange poot de tuin in. In die lange poot kwamen een keuken en een bijkeuken. De plek waar eerst de keuken zat werd een soort bijruimte van de woonkamer. De oude keuken was halfopen en hoorde er dus al een beetje bij.

Toen de verbouwing gereed was en de stucadoor zijn werk had gedaan, richtten we deze ruimte in met een tafel, een computer, een fauteuil en geweldig grote antieke kast met boeken. De 'studeerhoek' was een feit. Toen oudste was geboren trok ik me er regelmatig terug om haar de borst te geven. Je zit er tenslotte uit het zicht van de straat.

In 2005 begon ik mijn eigen bedrijf en werd de studeerhoek mijn kantoor. De antieke kast moest plaats maken voor een bureau en een kastenwand (via omzwervingen kwam hij overigens terug en prijkt nu, weliswaar witgeverfd, op Oudstes kamer. Mijn zwager plaatste glas-in-lood-deuren die we lospeuterden van mijn andere zwager. Die had er ooit eens 5 op de kop getikt en er zelf 3 van gebruikt. De overige twee stonden al tijden in onze garage. En waren dus van ons, zo besloten we in al onze wijsheid. Gelukkig ging hij akkoord. Met de deuren dicht kon ik (redelijk) rustig werken als mijn ouders op kwamen passen.

In 2007 besloten man en ik de garage op te offeren voor kantoorruimte in de tuin. Het kantoor in huis kwam dus vrij. Inmiddels hadden we niet één maar twee prachtige kleine meisjes en leek het ons leuk de ruimte in te richten als kinderhoek. Bij I.kea kochten we kinderkastjes en twee mini-poäng fautueiltjes. Een klein tv-tje met ingebouwde dvd-speler maakte het geheel af. De meiden konden zich naar hartelust uitleven in hun hoekje en man en ik konden weer eens rustig het journaal kijken.

Afgelopen maandag ruimden man en ik de vliering op. Daarbij stuitten we op een hoek vol dozen met boeken. 'Ach ja,' zei ik, 'het wordt hoog tijd dat we wat boekenplanken ophangen in de kinderhoek.' We mijmerden wat en kwamen tot de conslusie dat de kinderhoek tegenwoordig eigenlijk vooral een vergaarbak voor speelgoed was geworden. Geen kind dat er nog gaat zitten spelen. Ja, andermans kinderen, die vinden het nog wel prachtig, zo'n apart hoekje.

Spontaan besloten we een 'claim' te 'staken' en de kinderhoek weer in te pikken. We kochten boekenkasten, man sleutelde een paar uurtjes en het inrichten kon beginnen. De cirkel is rond. Een ruimte die begon met boeken en een computer is nu een ruimte met boeken en een computer.
Mooi.
En dan heb ik het nog niet eens over het feest van herkenning bij het uitpakken van de boeken. Alsof je oude geliefden na jaren weer eens treft...

Voor:

Na:

Pure verwennerij

Als er twee woorden van toepassing zijn op het blogfeestje van Floor, zijn het deze twee woorden wel. Pure Verwennerij.
Van de ontvangst met koffie en gebak, via de bowlingbaan naar het 4-gangendiner. Pure Verwennerij.
Met cadeautjes voor de winnaars bij het bowlen, met een prachtig gedekte tafel voor al die dames.
Met het zalige diner met gerookte zalm, gegrilde scholfilet met een clubsandwich met groenten, de op-je-tong-smeltende ossenhaas en de tarte tartin met ijs en caramelsaus toe.
Met het oplaten van wensballonnen aan het Veluwemeer, hysterisch lachend omdat er eentje brandend en wel in de struiken belandde.
Met Baileys bij de open haard om weer warm te worden.
En met vanmorgen nog een heerlijk ontbijtje met luxe broodjes en scones.
Alles met zoveel liefde en aandacht voor detail gedaan dat ik Floor vanmorgen vroeg of ze me niet wilde adopteren. In ruil daarvoor zou ik altijd mijn kamer opruimen en zelf de badkamer schoonhouden.
Ik heb me kapót gelachen gisteravond. Echt, ik heb in tijden niet zo'n lol gehad.
En bij het naar huis kregen we, bóvenop dit alles, ook nog eens een tas met cadeautjes mee. Hoe lief is dat?
Lieve Floor, ik heb echt het gevoel dat ik op vakantie ben geweest. Jij en G. zijn geweldig!

If I could freeze time

We zitten aan het ontbijt als Oudste spontaan een spelletje verzint. Ze spreekt zonder geluid en wij moeten raden wat ze zegt. Jongste en Man doen spontaan mee. Vergenoegd kijk ik om me heen. En bedenk me dat, op dit moment, we allemaal gelukkig zijn. Zonder 'major worries'.
Man heeft het ontzettend naar z'n zin op zijn werk. Hij wordt gewaardeerd en heeft een taak waar hij zich in vast kan bijten. Dat is nog eens iets anders dan meer dan een jaar werkloos thuis zitten.
Oudste zit heerlijk in haar vel na de nodige 'problemen' vorig schooljaar. De faalangstraining lijkt vruchten af te werpen en dit jaar heeft ze een juf die haar zó goed in de smiezen heeft dat ik er zelf nog een puntje aan kan zuigen.
En Jongste? Die is gewoon Jongste en huppelt vrolijk door het leven. Geniet van groep 3 en is nu al één van de lievelingetjes van de juf.
Als het kon bevroor ik de tijd. Hier en nu.
De strontluiers, peuterpubertijd en zindelijkheidstraining liggen achter ons.
De pubertijd nog ver voor ons.
Ja.
Als ik kon bevroor ik de tijd.

Klein geluk

Het is pas acht uur als ik de deur achter me dichttrek.
Man is thuis, die neemt de meiden voor z'n rekening zodat ik lekker vroeg kan vertrekken.
Ik loop me twee minuten warm en begin dan aan het echte werk: de 5 kilometer.
Ik kijk om me heen en prijs mezelf gelukkig dat ik in zo'n mooi dorp woon.
Waar ik al na 2 straten omringd word door weilanden.
De mist hangt laag over de weilanden en de zon geeft alles een prachtige gloed.
Uit de mist duikt incidenteel een koeienkop of -kont op.
Na een kilometer ren ik de dijk op. Het loopt lekker vandaag.
Ik geniet van mijn omgeving, helemaal als ik bij 3 km de rivier zie.
Ik kan uren kijken naar water.
Vooral op een windstille, zonnige ochtend. Als het water spiegelglad is met erboven dunne flarden mist.
Spijtig zeg ik de rivier gedag en draai me weer om.
Als ik op 5 km zit, besluit ik gewoon door te rennen. Het is nog een aardig stukje naar huis. Genietend plak ik de 6e km er achter aan.
Thuis serveert Man me een dampende cappuccino.
'Zes kilometer?,' vraagt hij. 'Als ik zes kilometer moet, pak ik de auto!'
Onbedaarlijk schieten we in de lach.

It's gonna be a very good day

Een heel goede dag, mag ik wel zeggen.
Technisch gesproken is iedere dag dat de hond niet in de keuken gescheten heeft een goede dag.
Want vandaag is de werkster terug van vakantie.
Zodat mijn in twee weken totaal verslonsde huis er over een paar uur weer piekfijn uit zal zien.
In mijn optimisme dacht ik nog mooi, dat scheelt weer € 100 ‘dat houd ik zelf wel even bij. Op woensdagmiddag ben ik tenslotte vrij.'
Op vrijdagmiddag ook maar dan staan er paardrij- en zwemlessen op het program dus dat werd hem niet.
Maar die woensdagmiddag kwam. En ging.
En ik had totaal geen zin in dat focking huishouden het druk met andere zaken.
Iets met aandacht voor de kinderen enzo.
En die berg strijkgoed die hard om een heet strijkijzer riep.
Met andere woorden, ik deed geen zak.
Trok een keer of wat de stofzuiger door de hut en verklaarde mezelf tot Goede Huisvrouw.
Wreef eens in m’n handen en dook op de bank met een boek en een pot thee.
Dit weekend begonnen zelfs de kinderen opmerkingen te maken als ‘Mam, moet je niet eens schoonmaken?’
Geen idee trouwens waarom ze zich daarvoor tot mij wenden.
Ik bedoel, ze hebben toch ook een vader?
Maar anyway, vanmiddag is de hut weer schoon.
En kan ik met een gerust hart weer op de bank gaan liggen lezen.

En nog even in de herhaling: HoerAAAAA

One down, one to go.....

Daar ben ik dan

En u bent er ook weer.
Gezellig!