Iets met ezel en stoten en twee keer enzo

Ik deed het gewoon wéér hè. Vorig jaar bezorgde ik me er al een migraine-aanval mee.

Klik.

En dit jaar kocht ik gewoon weer zo'n peperkoekenhuisje. Want ergens in die hardleerse bovenkamer van mij huist het beeld van een moeder en twee kindertjes die in het schijnsel van de kerstboom übergezellig een peperkoekenhuisje versieren.

Maar. Maar. Dit jaar was het anders! Dit jaar kocht ik een peperkoekenhuisje dat al afgebakken was. Zodat ik niet met klotsende oksels zou hoeven passen en meten en vloeken. En dus zou het dit jaar wél goed komen met die moeder en die kindjes en dat huisje. Want nu konden ze het bijna helemaal zelf!

Aan het eind van een drukke dag, ik had al totaaal geen zin meer maar hé, beloofd is beloofd, trok ik de Ikea-verpakking open. Geweldig rechte muurtjes en raampjes begroetten mij vanuit de verpakking.

Maar ho! Wacht! Eens even!
Waar zijn de smarties? Waar is het glazuur?
Noppes. Niks. Nada.
Een instructieboekje was al wat er bij zat.
Over hoe ik in een hete pan suiker kon smelten en hoe IK daar dan de wanden in moest dopen en ze snel, SNEL aan elkaar moest lijmen.
Want voor kindjes is dat veel te gevaarlijk.
Mijn droom spatte met een rotklap uit elkaar.
'Sorry meiden,' prevelde ik lamgeslagen, 'ik geloof niet dat ik daar nu de kracht voor heb.'

Moet ik u nog vertellen over hoe ik van leer trok toen oudste protesteerde?
En over hoe ik die hele KUT-huisjes bijna in de kliko flikkerde?
Of kent u me inmiddels een beetje en ziet u het al voor zich?
Mooi.
En als ik volgend jaar weer over peperkoek begin, mag u me met een nekschot uit mijn lijden verlossen.
Afgesproken?
Ndaag.

Als een trein die ontspoort...

Ik heb nog maar net m’n ogen open als de bel gaat.
‘Volgens mij hoor ik de bel,’ prevel ik. Man heeft het ook gehoord.
Met een zucht slof ik naar beneden.
‘Goedemorgen mevrouw, Makro-bezorgdienst!’
‘Huh, jullie zouden vanmiddag tussen half vier en zes komen,’ zeg ik verbaasd, onderwijl in m’n ogen wrijvend.
‘Klopt mevrouw, maar er is verkeerd geladen en uw loungeset staat voorin in de vrachtwagen. Ik heb u al 5 keer gebeld maar u nam niet op.’
‘Ja, kan kloppen, mijn mobiel ligt hier beneden aan de lader.’

Vanaf dat moment ontspoort mijn dag.
VOL-LE-DIG.
De heren laden een aantal dozen uit en staan er vervolgens bij te kijken. Ik loop, inmiddels met de broodnodige kop koffie in mijn handen, naar buiten.
‘Mevrouw, weet u hoeveel dozen u moet krijgen?’
‘Nou nee, daar bent u toch van?’
‘Er staat niets op de dozen, mevrouw, geen naam of niks.’
Ik kijk eens goed naar de dozen en naar mijn orderbon. ‘Hier staat een nummer op, meneer. Op die dozen staan ook nummers in de dezelfde nummerrange, dus daar moet u volgens mij naar zoeken.’
De chauffeur kijkt me aan of ik wartaal uit sla. Not the brightest bulb in the shed.
Zijn loopjongen is een stuk bijdehanter, die snapt het meteen. Hij stapt de vrachtwagen in en komt terug met de mededeling dat er op meer dan de helft van de dozen geen ordernummer staat.

De chauffeur gaat bellen en ik loop weer naar binnen om oudste en jongste aan te sporen te ontbijten en zich daarna aan te gaan kleden. Zelf duw ik in noodtempo een beschuitje achter mijn kiezen.

Even later staan er vier dozen in mijn tuin.
‘Als u het niet erg vindt, maak ik de dozen even open om te kijken of alles nu echt compleet is,’ deel ik de heren mede.
Samen pakken we de dozen uit en natuurlijk: het klopt niet.
Ik heb nu vier hoekdelen en twee tafeltjes.
Ik moet twee hoekdelen, twee middenstukken en hocker en een tafeltje hebben.
Weer duiken de heren de vrachtwagen in, op zoek naar de middenstukken en de hocker.

De meiden vinden het allemaal machtig interessant en schieten dus voor geen meter op.

De chauffeur is de draad inmiddels helemaal kwijt en blijft maar aan me vragen wat ik nu nog mis. Hoe vaak ik hem ook op de doos aanwijs welke onderdelen we nog missen, het kwartje valt niet.

Na veel vijven en zessen is mijn set dan toch compleet.
Alleen.
Mis ik twee zitkussens.
Inmiddels niet meer zo ‘amused’ hee, ik had net mijn ogen open! sommeer ik de heren even te kijken of er bij de andere loungesets in de vrachtwagen wél kussen zitten bij de middendelen.
De chauffeur kijkt blanco maar zijn loopjongen snapt het nog en gaat kijken. Helaas pindakaas, geen zitkussens.
Met een zucht teken ik de bon waar ik op schrijf dat ik nog twee kussens moet ontvangen. Dat regel ik later wel.

Inmiddels is het vijf over acht en heb ik nog tien minuten om me te wassen, aan te kleden en boterhammen voor school te smeren.
De meiden zijn vrolijk aan het spelen, de één aangekleed en de ander nog fijn in pyjama. Ik stuur jongste naar boven om zich aan te kleden. ‘Maar waar zijn mijn kleren dan?,’ jengelt ze.
‘Waar je ze gisteren van je kont hebt afgetrokken!,’ ontplof ik.
Oudste zegt dat ze een spelletje mee naar school mag nemen, alvast voor morgen. Ze pakt de pestkaarten en meldt ondertussen even dat ze haar DS ook meeneemt.
‘Ho, stop! Dat doen we doen dus niet, straks valt dat ding en dan zijn de rapen gaar.’
Oudste wordt vreselijk boos en scheldt me uit met een lelijk woord terwijl jongste vanaf de bovenverdieping gilt dat ze haar kleren nog niet kan vinden.
Even kom ik in de verleiding om mijn jas te pakken en gewoon weg te gaan. Kan niet schelen waarnaar toe.
Ik verman me, hijs jongste in haar jurk en zeg tegen oudste dat ze toch echt pech heeft, die DS gaat niet, ik herhaal NIET mee naar school.
Ik smeer boterhammen, kleed me aan en dan grijp ik jongste bij haar arm en zeg dat we gaan. Of oudste nu meeloopt of niet, ze bekijkt het maar!
Op het schoolplein neem ik afscheid van een inmiddels gekalmeerde jongste en een nog steeds boze oudste.
En is het nog niet eens half negen……

WTF?*

* WTF betekent What The Fuck, mam :-)

Zondag.
Vandaag rijden we naar de camping waar mijn ouders staan om mijn jeep op te halen.
Mijn ouders rijden in een Daihatsu Cuore en daar trek je geen caravan mee hè?
Tenminste, niet één waar je fatsoenlijk in kunt staan.
Dus leende ik ze mijn jeep. Niets aan het handje.
Alleen moet mijn jeep worden gekeurd en dus gaan we hem weer even omruilen.
Tenslotte wordt het vandaag prachtig weer.
Als ik naar buiten stap om nog vlug even de honden uit te laten, waai ik bijna uit m'n hempie.
WTF?
Het zou toch mooi zijn vandaag?
Snel zoek ik wat leggings en vesten op voor oudste en jongste. En voor mezelf.

We rijden naar Vugt en drinken daar, heel dapper, buiten koffie.
Mijn moeder wijst me op een chalet dat naast hun caravan ligt.
Een ideetje komt op.
Zal ik vragen of het nog vrij is voor het pinksterweekend?
Ik doe het maar dan blijkt het al verhuurd. 'Met Hemelvaart is het nog wel vrij, mevrouw!'
Mmm, dat komt eigenlijk niet zo handig uit. Dan hebben we al 2 barbecues, een verjaardag en 2 kinderfeestjes.
Maar mijn mond zegt: 'Doe mij die maar.'
WTF?
Voor ik weet is de deal beklonken en mogen we het chalet even bekijken.
'Meiden, we gaan hier vijf dagen logeren!,' roep ik enthousiast.
Manlief kijkt beduusd. 'Maar,' begint hij. Ik sus zijn zorgen.
De verjaardag slaan we over, naar de bbq op hemelvaartsdag gaan mijn ouders toch ook vanaf de camping en voor de kinderfeestjes op vrijdagmiddag rijd ik wel even heen en weer.

Voor de honden bel ik naar een pension in buurdorp. We spreken af dat ik de honden woensdagmorgen kom brengen.
Even later word ik teruggebeld. Die mevrouw wil onze Engelse Stafford toch niet nemen omdat ze alleen op de speelweide moet.
WTF?
Nu zit ik. Ons gewone pension zit niet echt naast de deur dus ik had gehoopt ze dichterbij kwijt te kunnen.
Ik besluit het even van me af te zetten. Misschien mag Teuntje wel logeren bij de jongen die vorige zomer ons huis schilderde. Die bood zich aan als oppas omdat hij zo dol is op die hond.

Ik verzamel kinderen en man om weer naar huis te rijden want we hebben nog een verjaardagsfeest die middag.
Als we tien minuten onderweg zijn in onze vertrouwde jeep (geloof me, dat rijdt heel anders dan een Cuore) begint er iets te piepen.
WTF?
'De temperatuur loopt op,' zegt man, 'zet hem maar langs de kant.'
Maar ik rijd op een drukke doorgaande weg! Ik sla bij de eerste gelegenheid af en rij een parkeerterrein op.
Man belt de ANWB terwijl ik tegen de meiden zeg dat ze in de kattenbak mogen spelen terwijl we wachten. Ze vinden het prachtig!
Na een klein uurtje verschijnt de wegenwacht. Hij ziet direct dat de koelvloeistof er uit is gespoten en vult 'm bij.
De temparatuur loopt terug en een half uurtje later rijden we weg.
Eenmaal de parkeerplaats af loopt de temperatuur direct weer op.
WTF?
'Vlug, achteruit!,'gil ik, 'voor dat die ANWB-meneer wegrijdt!'
We vangen hem nog net op en draaien weer het parkeerterrein op.
De meiden stappen lachend weer in de kattenbak en spelen verder.
De ANWB-er komt tot de conclusie dat één van koppakkingen kapot is en bestelt een takelwagen.
'Dat wordt een duur geintje, mevrouw,' zeg hij.
WTF?
De ANWB-er vertrekt en we wachten maar weer eens.

Na een half uur verschijnt de takelwagen, bijna gelijk met mijn ouders die we ook maar even gebeld hebben.
Mijn kinderen (en heimelijk ook de mannen) vinden het prachtig, geheel mechanisch wordt mijn geliefde jeep op de wagen gehesen. Met de dames klim ik achterin de takelwagen, man mag voorin. Jongste geeft me een knuffel: 'Dit is zó leuk, mam!'
Gemoedelijk babbelend rijdt de chauffeur ons helemaal naar onze eigen garage.
Ik dank in gedachten man omdat hij erop staat dat we lid blijven van de ANWB. Nu hoeven we de sleepkosten in ieder geval niet te betalen.
Bijna drie uur later dan verwacht ploffen we neer bij mijn jarige zwager.
Ik realiseer me dat ik vandaag meer WTF-momenten had dan ooit en zucht maar eens.

En als u hier de komende dagen iets hoort kreunen, dan is het onze spaarrekening. Ik denk dat die het ternauwernoods overleeft...

Punt. Uit. Basta.

En hierbij verklaar ik de iederjaarterugkerendestressenhardwerkenperiode die iedereen in de accountancy zal herkennen voor gesloten.
Alle jaarrekening van 2009 zijn gereed, alle 27 kwartaalaangiften omzetbelasting zijn ingediend en ik ben er klaar mee.
Tussen deze werkzaamheden door zorgde ik voor mijn kinderen, luisterde ik 388 keer naar Adele's 21, liep ik hard, deed ik marginaal het huishouden, kookte, kreeg te horen dat oudste hoogbegaafd is, stortte ik me op alle literatuur over dat onderwerp die ik kon vinden en rende van het ene sociale evenement naar het andere, met als hoogtepunt Pampus.
Een mens zou van minder voor pampus liggen, niet dan?
Dus nu geef ik mezelf vrij. Misschien dat ik eindelijk dat rokje naai voor jongste. Misschien dat ik de was wegstrijk. Misschien ga ik op bank liggen kijken naar William&Kate.
Kweetutnogniet.
Wat een fijn gevoel...

Here comes the sun

We zitten erbij als konijnen in de spreekwoordelijke koplampen.
We knipperen wat en we gniffelen wat.
'Wat is 'ie fel hè?'
'Wat zeg je? Ik hoor niets door dat felle licht!'
Gniffel...

Zowel man als oudste hebben ieder jaar last van een winterdipje. Of een lichte depressie, zo u wilt. Nu weet iedereen tegenwoordig dat een winterdip veroorzaakt wordt door een tekort aan vitamine D.
Man googlede een avondje en kwam tot de volgende conclusie: je kunt zo'n tekort zowel aanvullen door het slikken van vitamine D-supplementen als door een lichttherapielamp.
Zo'n lamp betekent een flinke uitgave. Gelukkig vond man een artikel waarin wordt beweerd dat degenen die opknappen door het slikken van vitamine D ook veel baat hebben bij zo'n lamp.

Een potje vitamine D kost niet zoveel dus toog ik naar de drogist en zette man en dochter strikt op een schema van 2 pilletjes per dag. En verrek, ik merkte verschil. Oudste werd gezelliger en ook man knapte op.

Dus haalde ik mijn hand van de knip over mijn hart en kocht gisteren ook zo'n lamp. Stuurde oudste direct naar de bieb want je moet natuurlijk wel iets te doen hebben als je voor zo'n lamp hangt, nietwaar. Al lezend bracht ze een kwartiertje voor de lamp door.

'Hé mam, aan één kant is de donkere kring onder mijn ogen lichter dan aan de andere kant!'
Ja, 'tuurlijk.
Maar. Nee. Echt.
Aan de kant waar de lamp stond is de kring onder haar oog een stuk lichter dan onder het andere oog.
Verhip.

Vanmorgen besloot dat ook ik en jongste wel baat zouden hebben bij wat zonlicht en zette de lamp op de ontbijttafel. Na een paar keer flink knipperen waren we gewend aan de bouwlamp zon en aten we rustig ons ontbijt.
Ik ruimde af, liep naar boven en bespeurde een vrolijk gevoel in m'n lijf.
Huh?
Ik was notabene best chagrijnig opgestaan!
Eén of andere goochemerd besloot de lamp 'Happy Life' te dopen en ik moet zeggen, hij lijkt zijn naam eer aan te doen.

En voor wie van u geen driemiljoenwatt op de ontbijttafel kan zetten, heb ik deze:

Secret Valentine

En toen lag er zaterdag een pakje op de mat.
Voor mij.
Met de instructie: 'Maandag pas openmaken'.
En dat het maandag valentijn zou zijn, dan wist ik natuurlijk al.
Ik ben tenslotte blond én slim.
Ja dat kan ja.
U begrijpt dat het pakje me het hele weekend aankeek.
'Open me toch, open me toch', leek het te schreeuwen.
Maar ik kan me beheersen hoor.
En stond om 6.58 uur de verpakking er af te rukken.
En wat het een cadeau was het:




Dank je wel, lieve Floor!

Knibbel Knabbel ach-stort-toch-in-elkaar Huisje

En iedere keer opnieuw trap ik er weer in.
Wil ik een leuke moeder zijn en organiseer ik iets leuks om te doen.
Zo dacht ik vandaag gezellig met mijn meiden en mijn oppasmeiden een peperkoekenhuisje te maken.
Ik zag een idyllisch plaatje voor me.
Van kindjes met van dankbaarheid stralende oogjes en van een genietende moeder.

Des-il-lu-sie.

Van te voren legde ik nog uit dat ik alle ingrediënten aan zou leveren op het moment dat ze nodig waren.

‘Ja mama, maar mag ik nu de poppetjes uitpakken?'
'Nee, mama geeft alles aan zodra je het nodig hebt.'

Nog voor het beslag voor de koek gereed was, was er al herrie in de keet.
Want ze wilden allemaal kloppen en ze wilden allemaal uitrollen. Die ruzie bezweerde ik, de groten mochten het beslag maken en de kleintjes mochten het uitrollen.

'Mama, mag ik nu de poppetjes uitpakken?'
Nee, dan gaan de poppetjes stuk lang voordat de huisjes klaar zijn. Eerst moeten de onderdelen gebakken worden in de oven.

En dan heb je gigantische Boretti en dan nog past er maar één huisje tegelijk in de oven. Kut.

Na 84 keer ‘Zijn ze al klaar?’ waren beide huisjes eindelijk klaar én afgekoeld. Je wilt tenslotte niet in het brandwondencentrum eindigen op de eerstedebeste vakantiedag.

Helaas waren de vormen niet echt herkenbaar meer. Dat die nooit aan elkaar gingen passen, had ik al gezien. Maar goed, ik maakte glazuur en de dames mochten gaan ‘bouwen’.

Wederom ruzie in de tent. ‘Hou ‘m nou eens stil!’ ‘Ja, maar jij bewoog!’ ‘Nietes!’ ‘Welles!’

Zucht....

‘Mama, mag ik nu de poppetjes uitpakken?’
Zeg eens, ben jij achterlijk of zo? Had ik niet gezegd dat IK alles uit zou pakken zodra het nodig was? Pak die kutpoppetjes maar uit en sloop ze voor mijn part!! See if I care! (Nee, dat zei ik natuurlijk niet echt, ik dácht het alleen)

Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk fröbelden we twee ietwat rommelige peperkoekhuisjes. Om ze daarna meteen weer te slopen en lekker op te eten!

Pure verwennerij

Als er twee woorden van toepassing zijn op het blogfeestje van Floor, zijn het deze twee woorden wel. Pure Verwennerij.
Van de ontvangst met koffie en gebak, via de bowlingbaan naar het 4-gangendiner. Pure Verwennerij.
Met cadeautjes voor de winnaars bij het bowlen, met een prachtig gedekte tafel voor al die dames.
Met het zalige diner met gerookte zalm, gegrilde scholfilet met een clubsandwich met groenten, de op-je-tong-smeltende ossenhaas en de tarte tartin met ijs en caramelsaus toe.
Met het oplaten van wensballonnen aan het Veluwemeer, hysterisch lachend omdat er eentje brandend en wel in de struiken belandde.
Met Baileys bij de open haard om weer warm te worden.
En met vanmorgen nog een heerlijk ontbijtje met luxe broodjes en scones.
Alles met zoveel liefde en aandacht voor detail gedaan dat ik Floor vanmorgen vroeg of ze me niet wilde adopteren. In ruil daarvoor zou ik altijd mijn kamer opruimen en zelf de badkamer schoonhouden.
Ik heb me kapót gelachen gisteravond. Echt, ik heb in tijden niet zo'n lol gehad.
En bij het naar huis kregen we, bóvenop dit alles, ook nog eens een tas met cadeautjes mee. Hoe lief is dat?
Lieve Floor, ik heb echt het gevoel dat ik op vakantie ben geweest. Jij en G. zijn geweldig!

Een typisch geval van: Oooops

Op onze koelkastdeur zat een weekplanner. Zo eentje voor het hele gezin.
Die kocht ik ooit eens bij de Action. U weet wel, voor maar drie euro ofzo.
De bijgeleverde magneetjes bleven niet 'plakken' en de white board marker was al na een dag uitgedroogd dankzij een niet nader te noemen dochter die vergat de dop er op te doen.
De planner hing dus al wéken ongebruikt lelijk te wezen in mijn verder prachtige keuken.
Dus ik besloot: eruit met dat ding.
Voorzichtig trok ik een hoekje los in de hoop het dubbelzijdig plakband ook meteen eraf te trekken.
Ik trok het plakband er inderdaad in één ruk af.
De donkergijze fineer ook.
Ooops.

Stupid, stúpid!

Ik dacht efficiënt te zijn. Ik was klaar bij een klant en één afslag verder lag Ikea.
En ik had nog wat diepvriesbakjes nodig. Van die vriesbakjes die ook nog in de magnetron mogen en toch maar € 2,49 kosten.
Maar ik vergat dat het HERSTVAKANTIE is.
En dat het dan HEEL DRUK is bij Ikea.
Omdat de halve wereld zijn kinderen dan in de ballenbak pleurt en rustig voor 1 euro anderhalf uur gaat zitten ontbijten.
Was ik alleen voor mezelf gegaan, dan was ik accuut omgedraaid.
Maar zuslief wilde graag twee opvouwbare wasmanden. En familie laat je niet in de kou staan, hè?
Met zwaar gemoed reed ik dus naar het parkeerdek.
Hoppa, direct een plaatsje gespot. Misschien kwam het toch nog goed, zo dacht ik onnozel.
Like not.
Want toen deed die huppelkut die dubbel geparkeerd stond en dus mijn plekje half bezet hield er een kwartier over om haar kinderen in de gordels te hijsen.
Giechelde die huppelkut een keer en holde nog even naar de auto van haar vriendin om een knuffel terug te geven.
Sloeg een Ikea-meneer op mijn dak omdat ik de boel stond op te houden.
En verdrong ik de behoefte om zowel die huppelkut als die Ikea-meneer op hun bek te slaan.
Huppelkut was inmiddels ingestapt dus ik deelde de Ikea-meneer liefjes mee dat die mevrouw nu eindelijk weg zou rijden.
Waarop ik een grom kreeg. En veel getoeter achter me.
De dikke vinkentering voor ze.
Met een noodvaart sjeesde ik naar binnen, graaide diepvriesbakken, wasmanden en nog wat ehm…. decembercadeautjes bij elkaar.
En reed vlug naar huis, mezelf onderweg voor domme, dómme gans uit makend.
Want iets ergers dan domme gans zeg ik natuurlijk niet tegen mezelf.
Dat zou dom zijn.