Sabbatical

Soms droom ik van een sabbatical.
Gewoon een jaar geen werk en geen gedoe.
Een jaar waarin ik echt overal tijd genoeg voor heb.
Tijd om het huis spic en span te houden.
Om spelletjes te spelen en koekjes te bakken.
Om voorlees- en luizenmoeder te worden.
Om elke dag naar de sportschool te gaan.
Mijn nagels te laten doen.

Maar dan heb ik, zoals nu, twee weken vrijgenomen.
De eerste week gaat het nog goed.
Geniet ik van de rust en gevoel dat echt alles kan.
Maar na anderhalve week krijg ik de kriebels.
Want schoonmaken doe ik toch niet.
Ik heb een hekel aan koekjes bakken en dat crea-bea-gezever komt me ook al snel de neus uit.
Sporten, tja, dat heeft toch geen zin als je er volgende week al weer geen tijd meer voor hebt. Laamaarwaaien.
En over luizen en voorlezen zal ik maar helemaal niet beginnen, hè?

Conclusie: ik verveel me. Dood.
Ga van ellende maar weer werken om nog het gevoel te hebben énigszins wat nuttigs te doen.
Dus doe mij maar niet zo'n sabbatical.
Ik hou het wel bij dromen.

Als je even de tijd hebt… (2)

Ik lig op de tafel bij de craniosacraaltherapeute. Normaal gesproken val ik zodra ik het kussen op die tafel ruik al direct in een ontspannen coma maar vandaag wil het niet zo lukken.
Gedachten blijven komen en hoe ik ook probeer ze los te laten en in totale ontspanning weg te zakken, het lukt me niet. Blijkbaar moet er nog gedacht worden vandaag.

Het proces begon al op vakantie. Het overdenken van wat ik eigenlijk aan het doen ben met mijn leven en of ik dit de rest van leven zo wil houden.

Op Ameland kwam het antwoord al: Nee, dat wil ik niet. Het moet anders. Beter.
Nog beter.

Ik besloot het onderwerp verder te laten rusten tot zich iets zou aandienen. Want ik ben ervan overtuigd dat het komt wanneer het komen moet.
En blijkbaar is dat nu. Ineens geef ik mezelf toestemming om een goedlopend, zelf opgebouwd bedrijf los te laten. Mijn hart ligt niet meer in dit werk en als ik bedenk dat ik het nog 28 jaar zou moeten doen, val ik spontaan in een diepe depressie.

Dat gevoel was er natuurlijk al eerder. Al bijna een jaar eigenlijk.
Maar who in his right mind gooit er nu een goedlopend administratiekantoor weg? Wie neemt afscheid van wat hij zelf met veel liefde heeft opgebouwd? Wie geeft de zekerheid van een inkomen op?

Kan ik dat doen? Wat doe ik mezelf en mijn gezin aan? Wie ben ik wel niet dat ik denk dat ik recht heb op een gelukkiger toekomst?

Maar daar, op die tafel, geef ik mezelf toestemming los te laten. Zekerheden los te laten. Mijn inkomen los te laten. Mijn bedrijf los te laten.

Om te gaan onderzoeken wat ik worden wil nu ik groot ben.

Geen idee, eerlijk gezegd.

Maar dat komt vanzelf, want alles komt wanneer het komen moet.

Als je even de tijd hebt…

Zo in de vakantie krijgt een mensch eens tijd om rustig na te denken. Als je even uit de dagelijkse sleur mag stappen en de boel de boel mag laten, komt er ruimte voor nieuwe inzichten.
Ik dacht loom na over of en hoe gelukkig ben en hoe ik de komende jaren - misschien wel de andere helft van mijn leven! - in wil vullen.
Sowieso (dit is de juiste spelling, ik heb het gecheckt omdat het er zo dom uitziet) ben ik de laatste tijd bezig met een spirituele reis.
Een aura-lezer benoemde die al toen ik hem consulteerde op ‘Onkruid 2011’.
Zijn letterlijke woorden waren:’Je bent bezig met het toelaten van je vrouwelijke intuïtie. Ga door op dat pad.’
Meer en meer vertrouw ik op mijn eigen ideeën en inzichten.
Ook qua voeding ben ik steeds kritischer. Ik eet (bijna) geen vlees meer en voel me daar een stuk beter bij.
In plaats van om 21.00 uur waterpas te gaan, zit ik rustig een film of serie uit. Als ik nu óók nog eens genoeg energie zou hebben om ’s avonds het huishouden te tackelen zou ik helemaal een gelukkig mens zijn!
Maar goed, terug naar het moraal van dit verhaal.
Ik besloot dat ik de afgelopen pakweg 10 jaar zeker niet ongelukkig ben geweest maar dat ik niet nog eens twintig, of dertig, of veertig zo verder wil.
Ik zag in dat ik mijn hoogtepunten niet op moet hangen aan vakantie en uitstapjes.
Nee, in het dagelijks leven, daar moet ik het zoeken.
Natuurlijk ga ik nu geen lifechanging beslissingen nemen.
Alles komt als het komen moet.
Voor nu gaf ik me op voor een wekelijkse yogales op mijn vrije morgen.
Want van al dat gehardloop (of hardgeloop?) wordt een mens nu eenmaal zo soepel als een plank.

Mijn leukste ooit

Eigenlijk heb ik helemaal niets met Oud & Nieuw. Vervelend, langdradig en eindeloos zijn woorden die in me opkomen bij de gedachte aan oudjaarsavond. Zelfs op een feest kijk ik eindeloos op mijn horloge of ik al bijna naar bed mag.

Voor gisteravond hadden we niet eens een feest op het programma staan. Oudjaarsavond zouden we thuis met z'n viertjes en onze honden doorbrengen.

Gaap.

Maar gelukkig, er was redding!

Waar ik vorige week onder de kerstboom niet kon spelen met W.ii P.arty omdat het spel overal uitverkocht was, kon dat gisteravond wel. Thank God voor B.ol.com!

Direct na het avondeten begonnen we. En net voor twaalf uur kwamen we tot de conslusie dat we nu écht moesten stoppen anders zouden we de hele rambam nog missen ook! We speelden bordspellen, deden tournooitjes en lachten ons de kramp in kaken. Het was mijn leukste oudjaarsavond ooit. Ever.

Aan goede voornemens doe ik niet. Tenminste, niet met nieuwjaar. Waarom zou alles wat je anders niet lukt in een nieuw jaar op magische wijze wél lukken?

Wel nam ik me vorige week voor positiever in het leven te staan. Kijken naar wat is in plaats van wat zou kunnen zijn. Mijn aandacht richten op fijne momenten in plaats van op vervelende momenten.

Dus dat ik toen het nieuwe jaar nog geen tien minuten oud was al hondenstront en -pis op stond te ruimen, daar hoort u mij niet over. Ik genoot van het moment. *kuch*

If I could freeze time

We zitten aan het ontbijt als Oudste spontaan een spelletje verzint. Ze spreekt zonder geluid en wij moeten raden wat ze zegt. Jongste en Man doen spontaan mee. Vergenoegd kijk ik om me heen. En bedenk me dat, op dit moment, we allemaal gelukkig zijn. Zonder 'major worries'.
Man heeft het ontzettend naar z'n zin op zijn werk. Hij wordt gewaardeerd en heeft een taak waar hij zich in vast kan bijten. Dat is nog eens iets anders dan meer dan een jaar werkloos thuis zitten.
Oudste zit heerlijk in haar vel na de nodige 'problemen' vorig schooljaar. De faalangstraining lijkt vruchten af te werpen en dit jaar heeft ze een juf die haar zó goed in de smiezen heeft dat ik er zelf nog een puntje aan kan zuigen.
En Jongste? Die is gewoon Jongste en huppelt vrolijk door het leven. Geniet van groep 3 en is nu al één van de lievelingetjes van de juf.
Als het kon bevroor ik de tijd. Hier en nu.
De strontluiers, peuterpubertijd en zindelijkheidstraining liggen achter ons.
De pubertijd nog ver voor ons.
Ja.
Als ik kon bevroor ik de tijd.