It's tough being a parent

Oudste heeft een boekbespreking.

Door omstandigheden die niet helemaal aan haarzelf te wijten zijn, was ze wat laat met voorbereiden.

Godzijdank heb ik haar het boek dat ze in gedachten had uit haar hoofd gepraat en in plaats daarvan een boekje aangeraden dat ik (en man) haar bij het naar bed gaan al een keer voorgelezen hebben.

Mees Kees in de Gloria.

Het kinderboekenweekgeschenk van vorig jaar.

Zó leuk!

Zo leuk dat we direct alle delen van Mees Kees bestelden.

We weten inmiddels alles van Mees Kees.

We zijn nu, och jee toch, bezig met het al-ler-laatste deel.

Boehoe.

Maar ik dwaal af.

Oudste las het boekje maandag nog een keer en moest gistermiddag het formulier invullen over wat ze ging vertellen en wat ze ging voorlezen en laten zien.

En daar ging het mis.

Want de televisie lonkte. Veel te hard.

Ik suggereerde dat ze beter even op haar kamer kon gaan zitten.

Een uurtje en welgeteld drie geschreven woorden later sommeerde ik haar naar de eettafel.

Maar ook daar bleef ze vanuit haar ooghoek naar de tv kijken.

En toen was het ineens bedtijd.

En werd oudste zenuwachtig.

Want het was niet af!

Met pijn in mijn hart stuurde ik haar toch naar bed.

Hier moest een lesje geleerd worden.

Dacht ik stoer en zat er vervolgens de hele avond mee in mijn maag.

Oudste ook.

Die had vannacht niet heel lekker geslapen, wist ze me te vertellen vanmorgen

Yes! The fruit of my labour!

Oudste ramde in no time haar ontbijt naar binnen en ging aan de slag.

Net op tijd was ze klaar.

Voor haar én mijn bestwil heeft ze haar lesje nu hopelijk inderdaad geleerd...

Surprise

Nu Oudste in groep 5 zit sluipt het woord surprise ons huis binnen. De lootjes in de klas zijn getrokken. En uiteraard, Oudste trok degene die haar het vaakst pest.
Na een aantal Zeer Ernstige Gesprekken met Oudste en - als het uitkwam - haar beste vriendin heeft ze eindelijk een manier gevonden om de pestkop op te laten houden.
Ik begon nog onschuldig met 'zeg het dan tegen de juf'.
Maar de juf doet er niets aan, Oudste moet het zelf oplossen.
'Waarom pakken ze mij nou altijd,' vroeg Oudste met een sip gezicht.
Omdat ze kwetsbaarheid ruiken als ware het haaien, schat.
Ik adviseerde haar niet te laten merken dat de pesterijen haar pijn doen.
Maar dat lukt niet. Dreigen de pestkop uit het zicht van juf pijn te doen ook niet.
Weer een Zeer Ernstig Gesprek.
Dit keer met een ander vriendinnetje. Die adviseerde om heel hard 'KAPPEN NOU' te gillen. Want bij haar hielp het áltijd, voegde ze er nog aan toe.
Samen oefenden we even.
'Kappen nou,' zei Oudste.
'Nee, lieffie, da's niet boos genoeg,' zei ik.
'Kappen nou,' probeerde ze nog eens.
'Nee, nog te lief.'
'Kappen nou,' blafte Oudste.
'Ja! Zo moet het!', zei ik trots.
Om er aan toe te voegen dat de volgende stap drastischer zou zijn.
'Dan schop je hem maar een keer echt in zijn ballen,' adviseerde ik.
Oudste keek me met grote ogen aan.
Was ik niet degene die altijd, áltijd zei dat je geschillen met woorden op moet lossen?
Ja. Klopt.
Maar ik weiger om Oudste te laten pesten. No matter what, ze gaat niet hetzelfde meemaken als ik. Als ze zo kwetsbaar blijft, wordt ze gepest tot op (of na) de middelbare school.
No way, José!
Gelukkig bleek het niet nodig, 'kappen nou' werkt prima.
Vandaar dat Oudste het geen probleem vindt voor haar treiterkop een surpirse te moeten maken.
Zondag knutselde ze ijverig een telefoon. Er moet nog een oplader bij. Want het scheetkussen past niet in de telefoon. Alleen de chocoladeletter.
Tot ook de oplader klaar is laat ieder gezinslid hier zich regelmatig met tranen op de wangen op het scheetkussen vallen. Die surprise kan nog wel even wachten.